Υπάρχουν κείμενα που δεν προσπαθούν να σου δώσουν απαντήσεις, αλλά να σου θυμίσουν τη μάχη που γίνεται μέσα σου.
Στο «Χρέος», ο Φαίδωνας Δημητρίου γράφει για αυτή την εσωτερική σύγκρουση, ανάμεσα στην επιθυμία και τη λογική, στη σάρκα και το πνεύμα, στον φόβο και στην ανάγκη να συνεχίσεις.
Και κάπου μέσα σε αυτή τη μάχη, μένει πάντα το ίδιο ερώτημα: ποιος κρατά τελικά τα ηνία;
****************************
Προσπάθειες της κάθε μέρας να ηττηθούν οι δαίμονες να τους επάρει μακριά στη σφόδρα του ο αγέρας
Οι δαίμονες σαν άλογα μαύρα άλογα με άμαξα άμαξα το σώμα της ζωής το δώρο και το χρώμα
Καβαλάρη θέλουν οι επιθυμίες ετούτες με λογική και ήθος με τιμή να δρουν, και δίχως μίσος
Όμως, το πνεύμα και η σάρκα στιγμές που διαφωνούν, παλεύουν, μάχονται την εξουσία τους αντλούν
Σαν δυο κόσμοι με πόθο άγρια συντρίβονται στη μάχη, σαν άνθρωποι με φόβο ακίνητοι σαν βράχοι
Αυτός ο πόλεμος κι αν δεν τελειώσει, η τρέλα παρών θα δώσει κι αν τα χέρια της η μοίρα απλώσει το χρέος της ζωής θα αποδώσει
Φωτογραφία: Noemia Prada
Βιογραφικό Ο Φαίδωνας Δημητρίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κύπρο, ενώ πέρασε εφτά χρόνια στη Σκωτία και την Ολλανδία. Σήμερα είναι διδακτορικός φοιτητής Κλινικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Το 2024 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο «ύπαρξις», σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Αλμύρα. Παράλληλα, δημοσιεύει ποιήματά του σε ανεξάρτητα λογοτεχνικά έντυπα και zines, όπως η «Χάβρα», «I Travel Poetry», «ΑΖΙΝΕΣ», καθώς και στο «actus reus», του οποίου είναι συνεκδότης.
Η ποίησή του καταπιάνεται με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, από προσωπικούς στοχασμούς, σε κοινωνικοπολιτικούς, φιλοσοφικούς και υπαρξιακούς προβληματισμούς. Ο έρωτας, το νόημα, ο θάνατος, η ελευθερία, η αδικία, η οργή, αλλά και η φύση, αναδεικνύονται ως εγγενή στοιχεία στους αντιφατικούς στίχους του καλλιτέχνη, όπου η ομορφιά στη ζωή συναντά τον σκούρο χαρακτήρα του κόσμου.
