Περιθώριο

Ό,τι ξέρεις ξέρω. Ο Μίκης αγαπούσε παράφορα τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Μια μέρα, ο Μίκης αγόρασε έναν παπαγάλο. Αποφάσισε να του μάθει να τραγουδάει Αλκίνοο. Ο παπαγάλος, μετά από πολλές προσπάθειες,

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν

Σήμερα το λέμε bullying. Το αναγνωρίζουμε, το συζητάμε, προσπαθούμε να το ορίσουμε. Παλιά όμως δεν υπήρχε αυτή η λέξη. Υπήρχαν άλλες — διαπόμπευση, εξευτελισμός, περιφορά. Και μέσα σε αυτές τις

Τρέμουν τα πόδια μου το σώμα μου δειλιάζει Κάθε φορά που πλησιάζεις προς τα δω Με ξεσηκώνεις με χαλάς και μ’ αναγκάζεις Να μπω γυμνός στο ηλεκτρικό σου μακελειό Μυρίζεις

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας εἶναι

Με την πόλη της Τροίας πλέον κατεστραμμένη, οι Έλληνες επιβιβάστηκαν στα πλοία τους για να επιστρέψουν στην πατρίδα. Ο Οδυσσέας, ο πιο πολυμήχανος από όλους, ευνοημένος της Αθηνάς και εμπνευστής

αν τα πράγματα περικλείουν μια άπειρη τάξη αν ο Καντίνσκι ήξερε γιατί βάζει θαυμαστικό αν ο πατέρας σου είναι οι σελήνες αν σαν πνεύμονας περιπλανιέσαι μέσ’ τη βροχή αν στέκεσαι

Δεν μπήκε στο ψυχιατρείο γιατί ήταν τρελός. Μπήκε γιατί δεν χωρούσε. Ο Γιώργης Ζάρκος ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν ξέρουν να σωπαίνουν. Από εκείνους που δεν προσαρμόζονται εύκολα,

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ο μικρότερος κόκκος σκόνης Χωρίς μικροσωματίδια, βακτήρια κι άλλες τέτοιες μαλακίες Θέλω να μην υπάρχει ούτε η παραμικρή ζωή πάνω μου, Να μην σκέφτομαι, να

Ποιὰ θέληση θεοῦ μᾶς κυβερνάει, ποιὰ μοῖρα τραγικὴ κρατάει τὸ νῆμα τῶν ἄδειων ἡμερῶν ποὺ τώρα ζοῦμε σὰν ἀπὸ μιὰ κακή, παλιὰ συνήθεια; Πρὶν φτάσουμε στὴ μέση αὐτοῦ τοῦ δρόμου,

Tα ζώα μάς διδάσκουν εν αγνοία τους. Πόσο μάλλον εκείνα με τα οποία συμβιώνουμε. Έγραψα το βιβλίο μου «Μαθήματα από τον σκύλο μου» (εκδόσεις Αλμύρα, 2025) επειδή είχα την τιμή