Πώς φτάνει ένας άνθρωπος από την ανάγκη για βοήθεια σε μια ζωή με αλυσίδες; Πόσος φόβος, αδιαφορία και εγκατάλειψη χρειάζονται για να θεωρηθεί αυτό φυσιολογικό;

Ο Hammond βρέθηκε μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα το 2011, στο Νότιο Σουδάν, όπου είχε πάει για να καλύψει το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Όταν ρώτησε τον οδηγό του τι συνέβαινε στους ανθρώπους με ψυχικές παθήσεις, εκείνος του απάντησε: «Τους βάζουμε στη φυλακή». Ο φωτογράφος ζήτησε να τον πάει εκεί. Έτσι ξεκίνησαν όλα.

Στην κεντρική φυλακή της Juba είδε ανθρώπους με προβλήματα ψυχικής υγείας να κρατούνται σε ξεχωριστά κελιά τη νύχτα και να βρίσκονται μαζί με τους υπόλοιπους κρατουμένους την ημέρα. Φωτογράφισε αλυσίδες και ανθρώπους περιορισμένους σε άδειους χώρους, χωρίς στοιχειώδεις ανέσεις. Η φυλακή είχε γίνει ο τόπος όπου κατέληγαν όσοι χρειάζονταν βοήθεια.

Διάβασε επίσης:
Alex Majoli: Αναμνήσεις από το ψυχιατρείο της Λέρου
Πίσω από τους τοίχους του ψυχιατρείου, ο Alex Majoli συνάντησε ανθρώπους που ζούσαν μακριά από την υπόλοιπη κοινωνία. Οι φωτογραφίες του κρατούν τις μορφές τους στη μνήμη μας.

Η έρευνα τον οδήγησε και σε άλλες χώρες. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, στον προσφυγικό καταυλισμό Dadaab της Κένυας, φωτογράφισε τον Abdi Rahman Shukri Ali. Ήταν είκοσι έξι χρονών και ζούσε ήδη δύο χρόνια κλειδωμένος σ’ ένα παράπηγμα από λαμαρίνα. Βρισκόταν με την οικογένειά του σε έναν καταυλισμό όπου άνθρωποι αναζητούσαν ασφάλεια από τον πόλεμο και την πείνα.

Στη Νιγηρία, τον Οκτώβριο του 2012, ο Hammond συνάντησε ασθενείς αλυσοδεμένους σε δέντρα, στην αυλή του παραδοσιακού θεραπευτή Lekwe Deezia. Εκείνος υποστήριζε ότι τους θεράπευε με προσευχή και βότανα. Οι ίδιοι έλεγαν ότι τους έδιναν φαγητό το πολύ μία φορά την ημέρα, τους χτυπούσαν και τους άφηναν εκτεθειμένους στον καιρό.

Πίσω από αυτές τις ιστορίες υπήρχαν υπηρεσίες που είχαν καταρρεύσει, ελάχιστοι πόροι και οικογένειες χωρίς υποστήριξη. Οι πόλεμοι και ο εκτοπισμός είχαν απομακρύνει ανθρώπους από την περίθαλψη.

Οι προκαταλήψεις πρόσθεταν κι άλλα εμπόδια. Όποιος αντιμετώπιζε μια ψυχική ασθένεια μπορούσε εύκολα να βρεθεί απομονωμένος, χωρίς να υπάρχει κάποιος να ακούσει τι περνούσε.

Διάβασε επίσης:
Justin Quail: Ζώντας με σχιζοφρένεια και την απόρριψη των άλλων
Ο Louis Quail φωτογραφίζει τον αδελφό του και μας γνωρίζει τη ζωή πίσω από τη διάγνωση: τις δυσκολίες, τη σχέση του και όσα τον βοηθούν να αντέχει.

Ο Hammond φωτογράφισε αυτή την εγκατάλειψη από κοντά. Μίλησε με τους ασθενείς, τους συγγενείς και όσους είχαν αναλάβει τη φροντίδα τους. Έμεινε μπροστά σε ανθρώπους που πολλοί προτιμούσαν να κρατούν μακριά από τα μάτια τους.

Στις ιστορίες τους, η ανάγκη για βοήθεια είχε γίνει αφορμή για να τους στερήσουν ακόμη περισσότερα. Την ελευθερία τους, την ασφάλειά τους, το δικαίωμα να τους φερθούν με καλοσύνη. Κι όσο περνούσε ο καιρός, οι αλυσίδες γίνονταν κάτι συνηθισμένο για εκείνους που τις έβλεπαν απ’ έξω.

*Οι φωτογραφίες αποτέλεσαν μέρος του βιβλίου Condemned, που εκδόθηκε το 2013.