Ζούμε μέσα σε πόλεις που μας κοιτούν πριν προλάβουμε να τις κοιτάξουμε εμείς.
Μας μαθαίνουν πώς να κινούμαστε, τι να θέλουμε, τι να φοβόμαστε, τι να αγοράζουμε, ακόμη και πώς να αγαπάμε.
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη μικρή καθημερινή αιχμαλωσία, γεννιέται το To love, fear and consume του Κωστή Αργυριάδη.
Ένα βιβλίο για την πόλη.
Για το σύστημα.
Για την ψευδαίσθηση της ελευθερίας.
Ο Αργυριάδης δεν κοιτά την πόλη σαν επισκέπτης. Την κοιτά σαν άνθρωπος που ζει μέσα της και ταυτόχρονα προσπαθεί να μην παραδοθεί σε αυτήν. Παρατηρεί δρόμους, πρόσωπα, σώματα, σιωπές, μικρές καθημερινές κινήσεις. Όλα εκείνα που συνθέτουν έναν κόσμο που μοιάζει ελεύθερος, αλλά πολλές φορές κινείται μέσα σε αόρατα όρια.
Διαβάστε επίσης:
Κωστής Αργυριάδης – Ο δρόμος για τη θάλασσα του βορρά
Ένα ποίημα για το σώμα, τη συνείδηση, τη σιωπή και την επιστροφή· για εκείνον τον βαθύ δρόμο όπου ο άνθρωπος παλεύει να μη σπάσει και να περάσει απέναντι.
Στην αρχή του βιβλίου στέκεται μια φράση του Χρόνη Μίσσιου: «Όταν κατάλαβα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, έβαλα όλη μου την ενέργεια ώστε το σύστημα να μην αλλάξει εμένα». Αυτή η φράση δεν είναι απλώς μια αναφορά. Είναι σχεδόν η καρδιά του έργου.
Γιατί εδώ δεν υπάρχει η εύκολη υπόσχεση μιας μεγάλης επανάστασης. Υπάρχει κάτι πιο δύσκολο και πιο προσωπικό: η προσπάθεια να μείνεις άνθρωπος μέσα σε έναν κόσμο που σε θέλει ρόλο, εικόνα, προϊόν, καταναλωτή.
Να μη σε καταπιεί ο κόσμος.
Να μη σε μεταφράσει στη γλώσσα του.
Να μη σε πουλήσει πίσω στον εαυτό σου.
Οι εικόνες του βιβλίου μοιάζουν να καταγράφουν αυτή τη φευγαλέα ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Την ελευθερία να παρατηρείς, να περιγράφεις, να αγαπάς. Αλλά και τη σκλαβιά να φοβάσαι και να καταναλώνεις. Να πιστεύεις πως επιλέγεις, ενώ συχνά απλώς ακολουθείς.
Και εδώ βρίσκεται η σκληρή αλήθεια του έργου. Ακόμη και η αντίσταση μπορεί να απορροφηθεί από το ίδιο το σύστημα. Να γίνει μόδα. Εικόνα. Αντικείμενο. Προϊόν. Ακόμη και αυτό το βιβλίο, όπως παραδέχεται ο ίδιος ο δημιουργός του, έχει την ίδια μοίρα: διατίθεται προς πώληση από το ίδιο το σύστημα.
Γι’ αυτό η αναφορά στο The Twilight Zone μοιάζει τόσο ταιριαστή.
Δεν τελειώνουμε τον εφιάλτη.
Τον εξηγούμε μόνο.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά η πιο τίμια λειτουργία της τέχνης. Να μη μας υπόσχεται σωτηρία, αλλά να μας βοηθά να δούμε καθαρότερα το κλουβί μέσα στο οποίο μάθαμε να ζούμε.
Βιογραφικό
Ο Κωστής Αργυριάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1981. Σπούδασε φωτογραφία με υποτροφία στο ESP και μαθήτευσε κοντά στον Στράτο Καλαφάτη. Εξέδωσε την πρώτη του φωτογραφική εργασία με τις εκδόσεις Άγρα. Τα επόμενα δύο βιβλία του είναι αυτοεκδόσεις. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας. Το έργο του εστιάζει στην ποιητική αναδειξη του φαινομενικά ασήμαντου οπτικού υλικού της καθημερινής ζωής και του αστικού τοπίου.
Μέσα από την περιπλάνηση διερευνά τη σχέση του ανθρώπου με τον Κόσμο, ενώ παράλληλα αναζητά τις ψυχοδυναμικές εντάσεις που διαμορφώνουν τη σχέση του με τη φύση, την πόλη και την ιστορική του συνθήκη.
