Δεν ήξερε να πει αν τελικά υπήρχε πράγματι ένας μυστήριος ιός που τη συμπεριφορά και τη σκέψη τόσων ανθρώπων χειραγωγούσε ή αν απλά επρόκειτο για μια πνευματική γάγγραινα, μια πολιτισμική μυκητίαση που αναδύθηκε μοιραία μέσα από συσσωρευόμενα ιζήματα μιας επί μακρόν σηπόμενης κουλτούρας. Αυτό που ήξερε ήταν ότι η Νόσος χώρισε τον κόσμο στα δυο κι ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να στοιχηθεί ούτε με την πλευρά των καλλιτεχνών, και το στρατόπεδο της Τάξης, αλλά ούτε και με αυτή των Καλλιτεχνών και το καρναβάλι του Χάους που αντιπροσωπεύανε.
Φυσικά, η θέση ενός αυθεντικού καλλιτέχνη θα ήταν ακριβώς εκεί, στο μεταίχμιο, στην κόψη της πραγματικότητας κι όχι στην πεπλατυσμένη πλευρά της λάμας, όμως ο ίδιος ένιωθε ότι είχε απωλέσει πια αυτή του την ιδιότητα, αρχίζοντας μάλιστα να αμφιβάλει για το αν ποτέ την είχε, κι άλλωστε, αν υπήρχε ακόμα στον κόσμο κάποιος που πραγματικά θα μπορούσε να αφοσιωθεί και να υπηρετήσει μία τέχνη, θα έπρεπε να γυρέψει έναν καινούριο, ολότελα δικό του τρόπo να το κάνει, θα έπρεπε να αποτολμήσει μια μεταμόρφωση, καθώς οι δυο αντιπαρατιθέμενες πλευρές είχαν οικειοποιηθεί όλα τα κάπα, κεφαλαία και μικρά, και θα ‘ταν αναγκασμένος να απαρνηθεί αυτό το συλημένο γράμμα, να γίνει αλητέχνης, περιπλανώμενος, πλάνητας, αποσυνάγωγος, παρίας.
Για να μπορεί όμως κάποιος να σταθεί έτσι, ολομόναχος απέναντι σ’ ολάκερο τον κόσμο, απαιτούνταν να έχει μέσα του μια φλόγα ακατασίγαστη, να τον θερμαίνει και να τον κινεί, να τον πείθει πως είναι ικανός να πυρπολήσει με αυτήν ολόκληρη την πλάση, κι ακόμη, να έχει ένα πηγάδι ξέχειλο από λέξεις, για να αντέξει τη δίψα καταμεσής της Σιωπής, κι εκείνος δεν είχε άλλο πια μέσα του παρά στάχτες· ούτε μια σπίθα έμπνευσης, ούτε μια σταλαγματιά από σημασίες.
Βιογραφικό
Ο Μιχάλης Αλμπάτης γεννήθηκε το 1973 στο χωριό Ζαρός, στους νότιους πρόποδες του Ψηλορείτη. Από τα δεκαοκτώ του ζει στο Ηράκλειο.
Έχει εκδώσει δύο νουβέλες και τα μυθιστορήματα: “Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους” (Νήσος 2022), “Η κατάλυση του χρόνου” (Νήσος 2024), “Η νόσος των ουρητηρίων” (Νήσος 2026″).
Ο θεατρικός μονόλογός του με τίτλο “Κρυπτόγαμα” ανέβηκε το 2024 στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.
Το βιβλίο του “Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους” έχει μεταφραστεί στα Βουλγαρικά, ενώ ετοιμάζονται μεταφράσεις του στα Τουρκικά και στα Ρουμανικά.
