Η Μαριάννα γράφει για έναν έρωτα που παλεύει με τον χρόνο, την επιθυμία και τον φόβο του τέλους.
Το ποίημα κινείται ανάμεσα στο «θέλω» και στο «δεν μπορώ», στην ανάγκη να πλησιάσεις και στην ανάγκη να προστατευτείς.
Οι εποχές, τα βλέμματα και οι μικρές λεπτομέρειες κρατούν ζωντανό κάτι που μοιάζει ήδη να χάνεται.
Και στο τέλος μένουν εκείνα τα «αν» και τα «ίσως» που αφήνουν πίσω τους οι μεγάλοι έρωτες.
*************
I
Τι κι αν ποθώ να ξαναρχίσω
Η πλάστιγγα γέρνει ανελέητα
Ακολουθώντας πιστά τον χρόνο
Σαν υπηρέτης με τυφλή αφοσίωση
Όσο κι αν θέλω
Όσο κι αν ονειρεύομαι
Θεριεύει ο δαίμονας της αξιοπρέπειας
Το στοιχειό της περηφάνιας
Υψώνονται άγριες περικοκλάδες στο διάβα μου
Αγκάθινο πλέγμα γεμάτο δηλητήριο με σταματά
«Πού νομίζεις ότι τολμάς να κοιτάξεις;»
II
Πώς να σε λατρέψω
Πώς να σ’ αφήσω να με κατασπαράξεις
Για να ηρεμήσουν τα μέσα μου
Ο χρόνος κάποτε στάζει μύρο και ροδόνερο
Κι άλλοτε πλημμυρίζει αλάτι, κύμινο και πίκρα
Ως πότε;
III
Οι μέρες περνούν σαν ραγισμένες καμάρες
Χανόμαστε στη δίνη του μάταιου
Του πρόσκαιρου
Τολμώ να σηκώσω τα βλέφαρα και να σ’ αγκαλιάσω
με το βλέμμα
Ολοκληρωτικά
Δίχως έλεος
Μέχρι πότε;
Μέχρι την Άνοιξη – ποια Άνοιξη;
Θ’ αντέξεις να αναπνέεις δίπλα μου μέχρι τότε;
Και μετά τι;
IV
Θέλω να μου μιλάς συνέχεια
Θέλω να σε κοιτάζω στα μάτια
Να σου χαϊδεύω τα χείλη
Με το βλέμμα
V
Να δω από κοντά τα μάτια σου
Που έπαιρναν το χρώμα του μελιού σαν τα χτυπούσε ο
ήλιος
Ἡ του λαδιού όταν αντανακλούσαν οι ακτίνες
Ζεστές και παιχνιδιάρες
Δύο χρυσαφένιες λίμνες στολισμένες με πυκνές
κατάμαυρες βλεφαρίδες
Λες και τις ζωγράφισαν με σινική μελάνη
VI
Περίμενες τον Μάη για να μ’ ανασάνεις
Στη βάση του λαιμού που πάλλεται γρήγορα μια φλέβα
Περίμενες τον Μάη για να με τρως
Με χείλη που τρέμουν από αγωνία
Τι απομένει στον χρόνο;
Μονοπάτι με μεγάλα πετρώματα από ασβεστίτη
Αφού ήξερες ότι
Αυτό που φοβόσουν θα ‘ρχόταν
Η Άνοιξη είναι το τέλος.
VII
Ονειρεύτηκα μια σκιά
Με φτερά αετού
Να χορεύει σεκλετισμένος
Βαρύ ζεϊμπέκικο
Με μάτια που έκαιγαν απ’ τον καπνό και το αλκοόλ
Κοιτούσε μα δεν έβλεπε
Ψιθύρισα: «Εδώ είμαι»
Κι ευθύς έκανα μεταβολή.
Έφυγα Ευχήθηκα να μη με άκουσε
Δεν είμαι εγώ για τέτοια πια.
VIIΙ
– Πες μου τι σκέφτεσαι.
– Θα σου πω όταν θέλω.
– Σκέφτεσαι να φύγεις;
– Όχι μόνος μου.
– Να ‘ρθω κι εγώ;
Φωτογραφία: Antonio Palmerini
Βιογραφικό
Πήρα πτυχίο στη Χημεία και μεταπτυχιακό στην Πολιτική επικοινωνία.
Δουλεύω στην εκπαίδευση ως καθηγήτρια χημείας.
Διδάσκω γιόγκα.
Έκανα σύγχρονο χορό, το άφησα για κάποια χρόνια κι από πέρσι είμαι ξανά σε ομάδα σύγχρονου χορού.
Υπήρξα μέλος του θεατρικού εργαστηρίου “Μίτος”.
Το πρώτο μου βιβλίο (“7- Veni vidi vici”) κυκλοφόρησε το 2011 (συλλογή διηγημάτων με θέμα τον έρωτα και την ξενοφοβία)
Το δεύτερο (“Μέτ-Α”) κυκλοφόρησε το 2020, είναι μυθιστόρημα σε άξονες ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, ενός μυστηριώδους φόνου και μιας τεραστίου μεγέθους συγκαλυμμένης ειρωνείας.
Το τρίτο (“Παράπραξις“) κυκλοφόρησε το 2024, ένα έργο πεζοποίησης ή κειμένων με μια ποιητική νότα, όλο αληθινό και καλλιτεχνικά αφιλτράριστο, σε μια αλήθεια που σε δένει χωρίς να το καταλάβεις.
Τώρα, ολοκληρώθηκε το μυθιστόρημα που έγραφα εδώ και κάποια χρόνια, αλλά θα πάρει κάποιο καιρό μέχρι να ετοιμαστεί και παράλληλα έχω ξεκινήσει τη συγγραφή μιας νουβέλας (έτσι πιστεύω ότι θα βγει, μπορεί kαι να προκύψει κάτι άλλο) που η σύλληψη της ιδέας της έγινε το 2023, σε μια εντελώς άκυρη και συνηθισμένη στιγμή.
