Στην υγειά των λίγων, που ξέρουν να περπατάνε, δίχως να γέρνουν παθητικά το σώμα προς τα εμπρός. Εκείνων που δε συνήθισαν ποτέ κι όσων δεν «πήγαν με το ρεύμα» ούτε «ακολούθησαν τη ροή του ποταμού». Για τους φίλους μου, που δεν τους αρέσει η άσφαλτος και προτιμάνε τα σύννεφα για δρόμο. Αλλά και τους άγνωστους που ζουν σε σπίτια χωρίς ταβάνι, μην τυχόν τούς ξεφύγει κανένα πεφταστέρι … Για τους εραστές, που ξυπνούν αγκαλιά ξεσκέπαστοι και τα παιδιά που τρέχουν μέχρι να τους κοπεί η ανάσα. Γι’ αυτούς που μέσα σε βάρκες γυρεύουν τόπο, ελπίζοντας, κι όσους τούς λεν τρελούς, που ακόμη μπορούν και στραπατσάρονται, πέφτοντας με φόρα στην αγάπη. Για όλους εμάς, που δε μας αρέσει ο χαρτοπόλεμος, γιατί «μας χαλάει» το β’ συνθετικό. Στην υγειά όσων δεν έχουν ούτε ένα πράγμα στην κατοχή τους, τίποτα δικό τους δεν έχουν, μα συγχρόνως τους ανήκουν τα πάντα, – ο κόσμος όλος τούς ανήκει. Στην τελική, για κάτι τύπους σαν κι εσένα -κι εμένα- που ακόμα ανατριχιάζουμε με τα ίδια τραγούδια. Στην υγειά των λίγων! Φωτογραφία: Antonio Palmerini Βιογραφικό

Η Βίκυ Μοιρώτσου γεννήθηκε το 1985 και κατάγεται από την Εύβοια, όπου ζει. Γράφει για τις τέχνες και τον πολιτισμό στο διαδικτυακό περιοδικό “Influence Magazine”. Αγαπά τη συλλογικότητα, τη φωτογραφία, τη μουσική και τη θάλασσα. Άλλοτε σκαλίζει λέξεις κι άλλοτε δρόμους… Φωτογραφίες και ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε διάφορες ιστοσελίδες, καθώς επίσης στον έντυπο συλλογικό τόμο “Τρομερό να γυρίζεις σπίτι, από τη φεμινιστική ομάδα”sister outsider”, Εκδόσεις Κονιδάρη, στο έντυπο περιοδικό “Εκτός” από τις “Εκδόσεις των άλλων” και στην ιστοσελίδα του “Τεφλόν”. Πρόσφατα, κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο “άκου πώς μυρίζουν οι λέξεις μέσα μου” ως μια έκδοση της αυτοοργανωμένης βιβλιοθήκης νότιας εύβοιας, η οποία τυπώθηκε στην αναρχική δομή εκτυπώσεων pyco nero.