Το 1956, στη Βόρεια Καρολίνα υιοθετήθηκε το Pearsall Plan. Μέσα στο νέο αυτό πλαίσιο, μαύροι μαθητές μπορούσαν να υποβάλουν αίτηση για να φοιτήσουν σε σχολεία που μέχρι τότε δέχονταν μόνο λευκούς, παρότι ο φυλετικός διαχωρισμός παρέμενε βαθιά ριζωμένος.
Στη Charlotte έκαναν αίτηση 40 Αφροαμερικανοί μαθητές. Εγκρίθηκαν πέντε αιτήσεις, όμως τελικά μόνο τέσσερα παιδιά πέρασαν την πόρτα σχολείων που μέχρι τότε ήταν αποκλειστικά για λευκούς.
Ανάμεσά τους ήταν και η Dorothy Counts, μόλις 15 ετών. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1957 πήγε για πρώτη φορά στο Harding High School. Ήξερε ότι τα πράγματα δεν θα ήταν εύκολα. Αυτό που την περίμενε όμως ξεπέρασε κάθε όριο.
Η παρενόχληση άρχισε πριν ακόμη φτάσει στην είσοδο. Την έφτυναν, την έβριζαν, την έσπρωχναν και της πετούσαν πέτρες και σκουπίδια. Η Dorothy συνέχισε να περπατά μέσα από τον όχλο χωρίς να αντιδρά. Οι φωτογραφίες εκείνης της διαδρομής έκαναν αργότερα τον γύρο του κόσμου.
Διαβάστε επίσης: Ruby Nell Bridges Hall – Δεν θέλουμε μαύρους στο σχολείο μας Τρία χρόνια μετά την Dorothy Counts, η εξάχρονη Ruby Bridges μπήκε σε ένα μέχρι τότε αποκλειστικά λευκό δημοτικό σχολείο στη Νέα Ορλεάνη. Μια ακόμη ιστορία παιδιού που βρέθηκε μόνο του απέναντι στον ρατσισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Και όσα έγιναν έξω από το σχολείο δεν σταμάτησαν όταν μπήκε μέσα. Οι παρενοχλήσεις συνεχίστηκαν στις τάξεις, ενώ την επόμενη μέρα η οικογένειά της άρχισε να δέχεται απειλητικά μηνύματα. Έσπασαν ακόμη και το αυτοκίνητό τους.
Ύστερα από μόλις τέσσερις ημέρες, οι γονείς της φοβήθηκαν πλέον για τη ζωή της και αποφάσισαν να την αποσύρουν. Οι απειλές όμως συνεχίστηκαν και η οικογένεια μετακόμισε τελικά στην Pennsylvania, όπου η Dorothy συνέχισε το σχολείο χωρίς να αντιμετωπίσει την ίδια βία.
Πέρασαν πολλές δεκαετίες μέχρι να έρθει μια καθυστερημένη συγγνώμη. Το 2010, ένας από τους ανθρώπους που συμμετείχαν τότε στην παρενόχλησή της ζήτησε δημόσια συγγνώμη.
Ήταν το ελάχιστο απέναντι σε ένα κορίτσι δεκαπέντε ετών που το μόνο που ζήτησε ήταν να έχει το ίδιο δικαίωμα με όλους τους άλλους: να πάει σχολείο.
