Το 1956, στη Βόρεια Καρολίνα υιοθετήθηκε το Pearsall Plan. Μέσα στο νέο αυτό πλαίσιο, μαύροι μαθητές μπορούσαν να υποβάλουν αίτηση για να φοιτήσουν σε σχολεία που μέχρι τότε δέχονταν μόνο λευκούς, παρότι ο φυλετικός διαχωρισμός παρέμενε βαθιά ριζωμένος.
Στη Charlotte έκαναν αίτηση 40 Αφροαμερικανοί μαθητές. Εγκρίθηκαν πέντε αιτήσεις, όμως τελικά μόνο τέσσερα παιδιά πέρασαν την πόρτα σχολείων που μέχρι τότε ήταν αποκλειστικά για λευκούς.
Ανάμεσά τους ήταν και η Dorothy Counts, μόλις 15 ετών. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1957 πήγε για πρώτη φορά στο Harding High School. Ήξερε ότι τα πράγματα δεν θα ήταν εύκολα. Αυτό που την περίμενε όμως ξεπέρασε κάθε όριο.
Η παρενόχληση άρχισε πριν ακόμη φτάσει στην είσοδο. Την έφτυναν, την έβριζαν, την έσπρωχναν και της πετούσαν πέτρες και σκουπίδια. Η Dorothy συνέχισε να περπατά μέσα από τον όχλο χωρίς να αντιδρά. Οι φωτογραφίες εκείνης της διαδρομής έκαναν αργότερα τον γύρο του κόσμου.
Διαβάστε επίσης:
Ruby Nell Bridges Hall – Δεν θέλουμε μαύρους στο σχολείο μας
Τρία χρόνια μετά την Dorothy Counts, η εξάχρονη Ruby Bridges μπήκε σε ένα μέχρι τότε αποκλειστικά λευκό δημοτικό σχολείο στη Νέα Ορλεάνη. Μια ακόμη ιστορία παιδιού που βρέθηκε μόνο του απέναντι στον ρατσισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Και όσα έγιναν έξω από το σχολείο δεν σταμάτησαν όταν μπήκε μέσα. Οι παρενοχλήσεις συνεχίστηκαν στις τάξεις, ενώ την επόμενη μέρα η οικογένειά της άρχισε να δέχεται απειλητικά μηνύματα. Έσπασαν ακόμη και το αυτοκίνητό τους.
Ύστερα από μόλις τέσσερις ημέρες, οι γονείς της φοβήθηκαν πλέον για τη ζωή της και αποφάσισαν να την αποσύρουν. Οι απειλές όμως συνεχίστηκαν και η οικογένεια μετακόμισε τελικά στην Pennsylvania, όπου η Dorothy συνέχισε το σχολείο χωρίς να αντιμετωπίσει την ίδια βία.
Πέρασαν πολλές δεκαετίες μέχρι να έρθει μια καθυστερημένη συγγνώμη. Το 2010, ένας από τους ανθρώπους που συμμετείχαν τότε στην παρενόχλησή της ζήτησε δημόσια συγγνώμη.
Ήταν το ελάχιστο απέναντι σε ένα κορίτσι δεκαπέντε ετών που το μόνο που ζήτησε ήταν να έχει το ίδιο δικαίωμα με όλους τους άλλους: να πάει σχολείο.
nefelor
October 22, 2018 at 5:06 pm
Θέλει κότσια φίλε μου…
Chris.Pinturicchio
October 23, 2018 at 6:32 am
Πολύ καλά τα λες. Κάτι που σήμερα πολλοί δεν έχουν…
nefelor
October 23, 2018 at 6:33 am
Ούτε εγώ τα έχω
Chris.Pinturicchio
October 23, 2018 at 10:01 am
Ούτε εγώ τα έχω Nefelor!
efge63
October 23, 2018 at 10:15 am
Ούτε εγώ….
Pingback
efge63
October 23, 2018 at 5:11 am
“It gives me a chance to talk to kids about the importance of education, and to let them know that people have had to fight for them to have these opportunities,” she says. “I can be a reminder to them.”
efge63
October 23, 2018 at 5:32 am
Μου έφερες στο μυαλό την αληθινή ιστορία του πρώτου Μαύρου παίχτη του μπέιζμπολ
https://apolasos.wordpress.com/2013/08/27/42-%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85-%CF%80/
Chris.Pinturicchio
October 23, 2018 at 10:03 am
Τρομερή ιστορία Έφη. Την έχω ξαναδιαβάσει και είναι πολύ σπουδαία.
Chris.Pinturicchio
October 23, 2018 at 6:34 am
Εξαιρετικό Έφη μου αυτό που σχολίασες.
efge63
October 23, 2018 at 10:13 am
Eξαιρετικοί είναι αυτοί οι άνθρωποι Chris !! Kαι εξαιρετικός και εσύ που έδωσες ευκαιρία να τους μνημονεύσουμε!!!! Καλή συνέχεια σε ότι κάνεις!!
Chris Pinturicchio
October 23, 2018 at 10:48 am
Ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου ειλικρινά
διονύσης μάνεσης
October 23, 2018 at 1:08 pm
Kαλησπέρα. Τι ωραίο να ξεφεύγεις (έστω και αργά) από τη μάζα και τις αντιδράσεις της και να υψώνεις το δικό σου προσωπικό ανάστημα, ε; Λέω για την κυρία της δημόσιας συγγνώμης.
Προσπαθούσα να θυμηθώ πώς έλεγαν μία σχετικά πρόσφατη ταινία (λίγων ετών) όπου μία μικρή μαύρη μαθήτρια, πολύ ικανή στα μαθηματικά , ζητάει να γραφεί σε ένα σχολείο κλπκλπ. Δεν τη θυμήθηκα. Στην πορεία θυμήθηκα μια άλλη σχετική:
https://www.theepochtimes.com/movie-review-hidden-figures-nasas-first-black-female-math-wizards_2195337.html
20ος, 21ος αιώνας και, μπα, τα ζωάκια-άνθρωποι δεν αλλάζουμε εύκολα..
Πολλά φιλιά
Chris Pinturicchio
October 23, 2018 at 4:55 pm
Καλησπέρα Διονύση. Την ταινία δεν την έχω δει αλλά συμφωνώ για την φυγή από την μάζα. Η συγνώμη είναι πολύ βαρετή λέξη. Λίγοι μπορούν να την “σηκώσουν” και να την βγάλουν έξω από το στόμα τους.
Pingback