perithorio

1507 posts

and

17 comments
Ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής και να παίξει στην Juventus. Τελικά, δεν τα κατάφερε να παίξει ούτε στην ομάδα του χωριού του!

O Λαθρεπιβάτης – Αυτός που αγαπά διαρκεί

Ο Λαθρεπιβάτης γράφει για την αγάπη όχι ως ευτυχία που εξαρτάται από την παρουσία του άλλου, αλλά ως μια εσωτερική δύναμη που μένει ακόμη...

Μιχάλης Αλμπάτης – Η νόσος των ουρητηρίων

Δεν ήξερε να πει αν τελικά υπήρχε πράγματι ένας μυστήριος ιός που τη συμπεριφορά και τη σκέψη τόσων ανθρώπων χειραγωγούσε ή αν απλά επρόκειτο...

Νάνσυ Αγγελή – Είμαστε τυχεροί

Είμαστε τυχεροί, αυτό λένε πάντα. Το επαναλαμβάνουν δυνατά πολλές φορές μέσα στη μέρα, σαν μάντρα, σαν προσευχή. Τι τυχεροί που είμαστε, λένε και ξαναλένε,...

Παλιά Στρατώνα: Η φυλακή-κόλαση που επέζησε στα ρεμπέτικα

Σήμερα, όποιος περπατά γύρω από το Μοναστηράκι και την Αρχαία Αγορά δύσκολα φαντάζεται ότι εκεί, ανάμεσα στα μνημεία, στεκόταν κάποτε μία από τις πιο...

Ρωξάνη Νικολάου – Οι ερχόμενοι

Στο ποίημα, η Ρωξάνη Νικολάου δίνει φωνή σε εκείνους που έμειναν πίσω ως οστά και μνήμη. Μας θυμίζει πως κάποτε υπήρξαν κι αυτοί “οι...

Ποιος αποφασίζει ποιος είναι άνθρωπος;

Πριν μια κοινωνία διώξει, φυλακίσει ή εξοντώσει μια ομάδα ανθρώπων, πρέπει πρώτα να πειστεί ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ακριβώς σαν όλους τους...

Σταύρος Σταυρόπουλος – Πεθαίνω σαν βιβλίο

Υπάρχουν ποιήματα που δεν διαβάζονται βιαστικά. Χρειάζονται χρόνο, γιατί κάθε επιστροφή στις λέξεις τους αποκαλύπτει κάτι διαφορετικό. Το ποίημα του Σταύρου Σταυρόπουλου είναι μια...

Κωστής Αργυριάδης – Η ψευδαίσθηση της ελευθερίας

Ζούμε μέσα σε πόλεις που μας κοιτούν πριν προλάβουμε να τις κοιτάξουμε εμείς. Μας μαθαίνουν πώς να κινούμαστε, τι να θέλουμε, τι να φοβόμαστε, τι...

Έναν άνθρωπο να νοιαστεί

Κάποιες φορές δεν φεύγεις επειδή έπαψες να αγαπάς.Φεύγεις γιατί κουράστηκες να χάνεις τον εαυτό σου λίγο λίγο.Και κάποτε το «θα φύγω» είναι ο μόνος...

Κορνηλία Καδόγλου – Κέικ λεμόνι

Θα φύγω Ένα πρωί έτσι ξαφνικά και ούτε θα το καταλάβεις . Θα αφήσω τα πιάτα στο τραπέζι Το κλειδί πάνω στο γραφείο Θα...

Must-read

Αυγή Λίλλη – Μέσα στον κόσμο σε χάνω

και όσα ποτέ δε γίναν και δεν είχα ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ απόψε δεν έχει φεγγάρι με αίμα να γράψω ούτε άλλο φέγγος· μονάχα νερό και σάρκα στεγνή και σκότος απόψε μαζί σου θέλω να...

Δημήτρης Μιχελουδάκης – Κειμενουργείο

Προσπαθούμε να μη χρειαζόμαστε κανέναν. Να τα βγάζουμε πέρα μόνοι μας, ακόμη κι όταν αυτό μας κοστίζει. Κι όμως, θέλουμε να υπάρχει κάποιος που...

Κορνηλία Καδόγλου – Οι άδειοι

Υπάρχουν άνθρωποι πού δεν πονάνε. Αυτό είναι φοβερό. Περνούν ανάμεσα από τους ζωντανούς χωρίς να τους αναγνωρίζουν. Βλέπουν έναν άνθρωπο που κλαίει και εύκολα αλλάζουν δρόμο Σαν να κοιτούν την ώρα. Η ψυχή...
spot_img