Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν’ εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα
Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ
Σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
Διαβάστε επίσης
Οδυσσέας Ελύτης – Η μοναξιά
Ένα πιο προσωπικό κείμενο του Ελύτη για τη μοναξιά, την απόσταση από τον κόσμο και εκείνα τα μικρά πράγματα που κρατούν ακόμη τον άνθρωπο δεμένο με τη ζωή.
Chris Pinturicchio
August 7, 2026 at 12:42 pm
Πόσες φορές κοιτάζουμε πίσω και αναρωτιόμαστε αν ζήσαμε τη ζωή που πραγματικά θέλαμε;
kalantzianastasia
August 10, 2026 at 10:31 am
Καλημέρα, φίλε μου.. Μ’ αυτό ακριβώς το παράπονο θα φύγω από τούτη τη ζωή… μπορεί να έζησα τα πάντα και να έχω, δόξα το Θεό, εννιά εγγόνια, αλλά την ζωή που ήθελα, σχεδίασα όταν ήμουν μικρή και ονειρεύτηκα, όχι, δεν την έζησα, δεν τα κατάφερα, γιατί άφησα τους δικούς μου να με καθοδηγήσουν σαν το αρνί. Όταν είσαι αρνί, σε κάνουν ό,τιι θέλουν, μάλλον σου δίνουν το καλό που νομίζουν αυτοί καλό για σένα. Είναι σαν να είχα μπροστά μου το καμβά έτοιμη να ζωγραφίσω το δικό μου πίνακα, αλλά το πινέλο το κρατούσε απ’ τη μια ο πατέρας μου που με πάντρεψε στα 18 μου, κι απ’ την άλλη η μάνα μου που τη γηροκόμησα 12 χρόνια κατάκοιτη. Μ’ αγαπούσαν, Θεός σχωρέστους. Κοιτάω τα θετικά της ζωής μου. Αυτά με κρατάνε δυνατή σαν βράχο. Τα καλά της ζωής μου. Κι όμως νιώθω σαν να έζησα εφτά ζωές, κι όχι απλώς μια δεύτερη…. Αλλά και πάλι όχι αυτή που ονειρεύτηκα.. Φλυάρησα, γιατί είναι το τραγούδι της ζωής μου. Το Παράπονο, του Ελύτη.
Chris Pinturicchio
August 13, 2026 at 12:05 pm
Καθόλου δεν φλυάρησες. Πολύ όμορφα τα γράψατε, με συναίσθημα και νόημα. Συμβαίνουν αυτά, δυστυχώς. Τίποτα τέλειοσ αυτόν τον κόσμο…😥