Το κείμενο μας σήμερα είναι αρκετά ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς ότι σχεδόν όλοι μας, λίγο ή πολύ, έχουμε χρησιμοποιήσει τον διάδρομο γυμναστικής αγνοώντας εντελώς τον λόγο που είχε εφευρεθεί.
Οι διάδρομοι είχαν πρωτοεμφανιστεί το 1818, στις φυλακές του Bury St. Edmundsgaol, από τον Άγγλο μηχανικό Sir William Cubitt, που πρότεινε να γυμνάζονται οι φυλακισμένοι με σκοπό να παράγουν χρήσιμο έργο για χάρη των φυλακών.
Πέραν του πρωταρχικού σκοπού, που ακούγεται αρκετά λογικός, οι διάδρομοί χρησιμοποιούνταν και σαν εργαλείο τιμωρίας. Τότε, οι διάδρομοι, δεν ήταν σαν τους σημερινούς δηλαδή οριζόντιοι αλλά κυκλικοί, έτσι ο άνθρωπος ήταν μέσα στο κύκλο ή απ’ έξω και ανέβαινε μια ατέλειωτη σκάλα κάνοντας τον τροχό να γυρίζει. Ακριβώς όπως κάνουν τα συμπαθητικά χάμστερ!
Η κάθε φυλακή χρησιμοποιούσε διαφορετικά τους διαδρόμους έτσι σε κάποιες περιπτώσεις ήταν μονάχα εργαλείο για βασανισμό – σωφρονισμό του κρατουμένου ενώ αλλού για πιο παραγωγικό σκοπό, όπως για άρδευση νερού ή σαν εξαεριστήρες σε ορυχεία μέσω της πίεσης.
Οι διάδρομοι χρησιμοποιήθηκαν για τουλάχιστον ενάμιση αιώνα μέχρι που ξεκίνησαν οι φυλακές να τους βάζουν να κάνουν άλλες κοπιαστικές εργασίες όπως μάζεμα βαμβακιού, σπάσιμο βράχων, τοποθέτηση τούβλων και άλλα.
Η σημερινή τους μορφή, σαν εργαλείο αερόβιας γυμναστικής, επήλθε την δεκαετία του 1960 από τον Dr. Kenneth Cooper, όταν την συνέστησε στο κοινό για να κατάδειξη τα οφέλη της γυμναστικής.
Υ.Γ.
Οι άνθρωποι έβαζαν και ζώα σε διάφορες πατέντες των διαδρόμων, για παράδειγμα οι μύλοι, που κινούνταν από γαϊδάρους και βόδια κυρίως.
