Θα φύγω
Ένα πρωί έτσι ξαφνικά και ούτε θα το καταλάβεις .
Θα αφήσω τα πιάτα στο τραπέζι
Το κλειδί πάνω στο γραφείο
Θα βαλω εκείνη την μαύρη φούστα που έσταζε σκοτάδι
για να θυμάμαι
Πως είχα περάσει τα χρόνια μου σε ένα σύρμα
Που έγινε συνδετήρας
Και έσφιξε τον λαιμό μου
Και ύστερα που να κρύψω αυτό το σώμα που φαγώθηκε σαν βράχος;
Έχω ξεχάσει να δώσω το νοίκι
Τι ώρα σχολάει το παιδί;
Πάλι μου διέφυγε εκείνος ο λογαριασμός
Κι όμως θελω να ζήσω
Σε εκείνη την ασήμι κουκίδα που
υπονοούσε έναν ήλιο καινούργιο
Τρεις και μισή το μεσημέρι
Με πήρε μια θάλασσα από το πάτωμα
Και εγώ κοιτούσα μια λάμπα που αναβόσβηνε, τα κεραμίδια που χόρευαν
Την υγρασία των δέντρων που κατρακυλούσε στα χείλη μου
Ταίριαζα όμορφα εκεί
δίπλα στο βιβλίο με τις συνταγές της μητέρας μου
Θα φύγω…
Καλλιτέχνης: Caspar Jade
Διαβάστε επίσης:
Κορνηλία Καδόγλου – Συμφιλίωση
Ένα ποίημα για την ανάγκη να επιστρέψουμε στον εαυτό μας, να τον συγχωρέσουμε και να τον αγκαλιάσουμε, ακόμη κι όταν όλα μέσα μας έχουν σκληρύνει.
Βιογραφικό
Η Κορνηλία Καδόγλου ζει και εργάζεται ως βιολόγος στο Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο Καλαμάτας.
Η αγάπη της για την επιστήμη την οδήγησε στη Βιολογία. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Βιολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος από το Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών και, πρόσφατα, υποψήφια διδάκτορας στο Τμήμα Νοσηλευτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, στην Τρίπολη.
Το 2011 εκδόθηκε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Οι πινελιές της νιότης», ενώ τον Αύγουστο του 2023 ακολούθησε η δεύτερη ποιητική της συλλογή, με τίτλο «Μόριμος, ο πένθιμος επισκέπτης του θέρους».
Μητέρα ενός μικρού αγοριού, ισορροπεί στην κόψη του χρόνου τα όνειρα, τις σκέψεις και τις λέξεις της.
