Ο καβγάς πιθανότατα συνεχίζεται από τότε που η Εύα έφαγε το μήλο. Πού σταματά το αξιοσέβαστο γυμνό και αρχίζει η απλή επαίσχυντη γύμνια; Από καιρό σε καιρό η συζήτηση γίνεται πραγματικά πολύ έντονη και οι καλλιτέχνες βρίσκονται πάντα στο παχύ μέρος της. Γιατί έχουν επιμείνει, ακόμη και κατά τη διάρκεια περιόδων υψηλού κύρους όπως η βικτωριανή εποχή, να βρίσκουν το γυμνό ανθρώπινο σώμα ένα θαυμάσια προκλητικό θέμα. Αυτή η προτίμηση για το γυμνό έχει προκαλέσει στους καλλιτέχνες πολλά προβλήματα στο παρελθόν και πιθανότατα θα το κάνει ξανά. Οι επαγγελματίες ηθικολόγοι ξεσηκώνονται συνεχώς και απαιτούν να το δικαιολογήσουν.

Όταν ο χρόνος και ο τόπος ήταν ευνοϊκοί για τις τέχνες, το γυμνό συνήθως έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Στην Αναγέννηση, η παρατήρηση του Μιχαήλ Άγγελου, ότι μια προσεκτική μελέτη του γυμνού ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε την αναλογία σε όλες τις τέχνες έγινε αποδεκτή ως σχεδόν αυτονόητη αλήθεια. Αλλά όταν οι επαγγελματίες ηθικολόγοι είχαν το πάνω χέρι, ο καλλιτέχνης έπρεπε να βαδίσει προσεκτικά. Και μερικές φορές έχει πειστεί να κάνει δηλώσεις που σχεδόν φαίνεται να αρνούνται την ίδια την τέχνη.

Απόσπασμα από το βιβλίο, 100 studies of the figure