Το ψέμα δεν λέγεται πάντα για να εξαπατήσει. Κάποιες φορές γεννιέται από φόβο, από ανασφάλεια ή από την ανάγκη να κρύψουμε κάτι που δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό.

Πάνω σε αυτή την εύθραυστη σχέση ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα κινείται και η «Ψεύτρα» του Jean Cocteau.

*****************************

Θα ήθελα να λέω πάντα αλήθεια. Αγαπώ την αλήθεια. Μα εκείνη, δε μ’ αγαπά. Αυτή είναι η καθαρή, η αληθινή αλήθεια: η αλήθεια δε μ’ αγαπά. Μόλις την ξεστομίσω, αλλάζει μορφή, και γυρίζει εναντίον μου.

Μοιάζω να λέω ψέματα, κι όλοι με στραβοκοιτάνε. Κι ωστόσο, είμαι απλή και δε μ’ αρέσει το ψέμα. Σας τ’ ορκίζομαι! Το ψέμα σέρνει πάντα πίσω του φοβερές σκοτούρες, και πιάνεσαι στην παγίδα του και παραπατάς και πέφτεις, κι όλοι γελάνε και σε κοροιδεύουν…

Διάβασε επίσης: Τέχνη και καλλιτέχνης σύμφωνα με τον Pablo Picasso Ο Picasso έλεγε πως η τέχνη είναι «ένα ψέμα που μας μαθαίνει να κατανοούμε την αλήθεια». Μια σκέψη που ταιριάζει πολύ με τον κόσμο της «Ψεύτρας» του Cocteau.

Οταν με ρωτάνε κάτι, θέλω ν’ απαντήσω αυτό που σκέφτομαι. Θέλω ν’ απαντήσω την αλήθεια. Η αλήθεια με «γαργαλάει»… Oμως – δεν ξέρω τι γίνεται, τότε: με πιάνει αγωνία, πανικός, φόβος μη φανώ γελοία – και λέω ψέματα. Λέω ψέματα.

*****************************

Η Έλλη Λαμπέτη παρουσίασε την «Ψεύτρα» του Jean Cocteau το 1971.

Ο μονόλογος ταίριαζε πολύ στον τρόπο που έπαιζε: ήρεμα, απλά και με έντονο συναίσθημα.

Η δική της ερμηνεία βοήθησε ώστε το έργο να γίνει γνωστό και στο ελληνικό κοινό και να συνδεθεί έντονα με το όνομά της.