Ο Δώρος Δημητρίου γεννήθηκε τη χρονιά της εισβολής.
Στη φωτογραφία ήταν μόλις 3 χρονών και διαδήλωνε μαζί με τη μητέρα του έξω από την κινεζική πρεσβεία, για τους αγνοούμενους.
Ο πατέρας του ήταν ο Σάββας Διάκου, που αγνοείται ακόμα από τις 20 Ιουλίου 1974. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν, πολέμησε στην περιοχή του Καραβά.
Ήταν ένας από τους εκατοντάδες ανθρώπους που χάθηκαν εκείνες τις μέρες και άφησαν πίσω οικογένειες να περιμένουν.
Διαβάστε επίσης:
Κώστας Μόντης – Στιγμές της Εισβολής
Ένα ποίημα για τη θάλασσα της Κερύνειας, το καλοκαίρι που έφυγε αθόρυβα και την εισβολή που άλλαξε για πάντα το βλέμμα μιας χώρας.
Ποίημα
Παιδί με μια φωτογραφία στο χέρι
με μια φωτογραφία στα μάτια του βαθιά
και κρατημένη ανάποδα με κοίταζε.
Ο κόσμος γύρω του πολύς· κι αυτό
είχε στα μάτια του μικρή φωτογραφία,
στους ώμους του μεγάλη και αντίστροφα–
στα μάτια του μεγάλη, στους ώμους πιο μικρή,
στο χέρι του ακόμα πιο μικρή.
Ήταν ανάμεσα σε κόσμο με συνθήματα
και την κρατούσε ανάποδα· μου κακοφάνη.
Κοντά του πάω περνώντας πινακίδες
αγαπημένων είτε αψίδες και φωνές
που ’χαν παγώσει και δεν σάλευε καμιά.
Έμοιαζε του πατέρα του η φωτογραφία.
Του τήνε γύρισα ίσια κι είδα πάλι
τον αγνοούμενο με το κεφάλι κάτω.
Όπως ο ρήγας, ο βαλές κι η ντάμα
ανάποδα ιδωμένοι βρίσκονται ίσια,
έτσι κι αυτός ο άντρας ιδωμένος ίσια
γυρίζει ανάποδα και σε κοιτάζει.
