Οι νεκροί βρομούσαν από ʼνα μίλι μακριά, ήταν ανελέητο το τελευταίο καλοκαίρι – τρυπούσε τους ίσκιους των δέντρων τις στέγες των σπιτιών. Φριχτό καλοκαίρι για τους ανθρώπους μπάσαν τους νεκρούς απʼ την πίσω πόρτα στον Άη-Γιάννη, δεν τους φορούσαν, λέει, τα φέρετρα. Κι ο πιτσιρικάς –πήχτρα το αίμα στα ρούχα του– άνοιγε λάκκους, τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα στους κροτάφους στη μνήμη βαθιά ώς το μέλλον.

Διαβάστε επίσης Κυριάκος Χαραλαμπίδης – Παιδί με μια φωτογραφία Ένα παιδί κρατά τη φωτογραφία του αγνοούμενου πατέρα του και η ποίηση μετατρέπει μια εικόνα σε μνήμη μιας ολόκληρης χώρας.

Τον ήξερες αλλιώτικα τον κυπριώτικο ήλιο θεία Μαρίνα την αυγή με τα περιστέρια στους ώμους. Καλλιτέχνης: Λευτέρης Οικονόμου