Σε συνέντευξη στον Νίκο Πηγαδά, το 1974, που δημοσιεύτηκε την ίδια χρονιά στην επιθεώρηση ναυτιλιακής μελέτης και ενημέρωσης Αργώ o Νίκος Καββαδίας είχε πει:

Δεν θα φύγω ποτέ από τη θάλασσα. Ποτέ, σου λέω. Θα πεθάνω στο πέλαγος και δεν θέλω να με θάψουν στη στεριά. Σιχαίνομαι τα σκουλήκια. Να με ρίξουν στο κύμα. Κι όχι εδώ στη Μεσόγειο. Πέρα μακριά, στην Καραϊβική, στους μεγάλους ωκεανούς. Εκεί η ψυχή μου θα βρει τη γαλήνη.

Ο Καββαδίας είχε καημό να πεθάνει και να ριχτεί στην θάλασσα κάτι που το έδειχνε στα ποιήματα του. Γράμμα στὸν ποιητὴ Καίσαρα Ἐμμανουήλ Καῖσαρ, ἀπὸ ἕνα θάνατο σὲ κάμαρα, κι ἀπὸ ἕνα χωματένιο πεζὸ μνῆμα, δὲ θά ῾ναι ποιητικότερο καὶ πι᾿ ὄμορφο, ὁ διαφέγγος βυθὸς καὶ τ᾿ ἄγριο κύμα;

Γράμμα ἑνὸς ἀρρώστου

Ἀλήθεια! Ὁ Χάρος ἤθελα νὰ ῾ρχότανε σὰν ἕνας καπετάνιος νὰ μὲ πάρει χτυπώντας τὶς βαριὲς πέτσινες μπότες του κι ἕνα μακρὺ τσιμπούκι νὰ φουμάρει.

Φοβούμενος μήπως και δεν τα καταφέρει και θαφτεί σαν τους κοινούς ανθρώπους είχε γράψει: Mal Du Depart Κι ἐγώ, ποὺ τόσο ἐπόθησα μία μέρα νὰ ταφῶ σὲ κάποια θάλασσα βαθιὰ στὶς μακρινὲς Ἰνδίες, θά ῾χω ἕνα θάνατο κοινὸ καὶ θλιβερὸ πολὺ καὶ μιὰ κηδεία σὰν τῶν πολλῶν ἀνθρώπων τὶς κηδεῖες. Όταν έφτασε η μοιραία μέρα και έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο, πρόλαβε να πει στην αδερφή του:

Αυτό που φοβόμουνα έγινε, πεθαίνω στη στεριά ενώ ήθελα να πεθάνω στη θάλασσα και να με ρίξουν στο νερό.

Έφυγε στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, στην Αθήνα, στην κλινική Άγιοι Απόστολοι.