Από άκρη σ’ άκρη, ο κόσμος έψαχνε πάντα μοναδικούς τρόπους να συμφιλιωθεί με τον θάνατο, να τιμήσει τους νεκρούς τους, αλλά ουδείς δεν άγγιξε την μαγεία του Μεξικού που μέσα από την Día de los Muertos, τη Γιορτή των Νεκρών, τους τιμά με τον πιο πολύχρωμο και χαρούμενο τρόπο.
Αν και παρεξηγημένα λέγεται ως «μεξικανικό Halloween», το Día de los Muertos είναι στην πραγματικότητα κάτι πολύ βαθύτερο. Κρατά τρεις μέρες — 31 Οκτωβρίου, 1 και 2 Νοεμβρίου — και είναι αφιερωμένο σε εκείνους που δεν βρίσκονται πια στη ζωή. Η 1η Νοεμβρίου, γνωστή ως Día de los Inocentes ή Día de los Angelitos, τιμά τα παιδιά, ενώ η 2η Νοεμβρίου είναι αφιερωμένη στους ενήλικες.
Οι ρίζες της γιορτής βρίσκονται στους Αζτέκους, που πίστευαν ότι το πένθος προσβάλλει τους νεκρούς. Αντί να θρηνούν, προτιμούσαν να γιορτάζουν τα πνεύματα, αφιερώνοντας τελετές στη θεά του Κάτω Κόσμου, Mictēcacihuātl, γνωστή και ως «Κυρά των Νεκρών».
Αρχικά, το φεστιβάλ αυτό γινόταν τον Αύγουστο — τον ένατο μήνα του αζτεκικού ημερολογίου. Όταν όμως οι Ισπανοί κονκισταδόρες εισήγαγαν τον Χριστιανισμό τον 16ο αιώνα, η γιορτή μεταφέρθηκε στις αρχές Νοεμβρίου για να συμπέσει με τη Χριστιανική τριημερίδα των Νεκρών (Allhallowtide), που περιλαμβάνει το Halloween, την Ημέρα των Αγίων Πάντων και την Ημέρα των Ψυχών.
Κεντρικό στοιχείο του Día de los Muertos είναι η ofrenda, ο βωμός-προσφορά που στήνεται στα σπίτια ή στα κοιμητήρια. Εκεί, οι οικογένειες τοποθετούν φωτογραφίες, φαγητά, ποτά και αναμνηστικά των αγαπημένων τους, πιστεύοντας ότι οι ψυχές τους επιστρέφουν για να γιορτάσουν μαζί.
Οι στολισμοί είναι εκθαμβωτικοί: πορτοκαλί μαργαρίτες, πολύχρωμα πετσετάκια, γλυκά κρανία από ζάχαρη και το χαρακτηριστικό pan de muerto, το «ψωμί των νεκρών».
Σήμερα, η γιορτή έχει ταξιδέψει πέρα από το Μεξικό μεταδίδοντας το μήνυμα ότι η αγάπη και η μνήμη δεν πεθαίνουν ποτέ. Όπως πιστεύουν οι Μεξικανοί, ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή της αιώνιας παρουσίας μέσα στις καρδιές όσων θυμούνται.
