Σύμφωνα με την 13η τροποποίηση του συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών (1865), η δουλεία θεωρείτο έγκλημα πλέον έτσι περισσότερο από 4 εκατομμύρια δούλοι ελευθερώθηκαν.
Η ζωή των σκλάβων όμως δεν άλλαξε καθόλου. Οι πλείστοι δεν είχαν απολύτως τίποτα στην ζωή τους, ούτε χρήματα ούτε γη να καλλιεργήσουν, έτσι έμεναν στους “αφέντες” τους για να μπορούν να ζήσουν.
Επιπλέον, οι νότιες πολιτείες, που ήταν υπέρ της δουλείας, χρησιμοποιούσαν κάποια κενά του νόμου συνεπώς κρατούσαν τους σκλάβους σχεδόν νόμιμα.
Όταν τροποποιήθηκε ξανά, ώστε να κλείσει τα παραθυράκια,οι νότιοι εισήγαγαν τα “Black Codes” όπου μπορούσαν να κλείσουν στην φυλακή ένα μαύρο απλά και μόνο γιατί κοίταξε μια λευκή γυναίκα ή γιατί δεν είχε δουλειά, κατηγορώντας τον για αλητεία!
Οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για στρέμματα γης και ένα μουλάρι σε κάθε απελευθερωμένο σκλάβο δεν έγινε ποτέ έτσι η κατάσταση παρέμεινε η ίδια.
Όσοι κατάφερναν να μαζέψουν χρήματα και έμπαιναν στην διαδικασία να αγοράσουν ένα κτήμα έβρισκαν όλες τις πόρτες κλειστές από τους λευκούς γαιοκτήμονες. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να νοικιάζουν κάποια κτήματα σε εξαιρετικά υψηλές τιμές.
Η ρατσιστική αντιμετώπιση των μαύρων από τους λευκούς συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, μέχρι τις μέρες μας βασικά.
Εννοείται πως υπήρχαν οικογένειες λευκών που μεταχειρίζονταν τους μαύρους όπως έπρεπε, δηλαδή σαν άνθρωποι.
