Διαδέχονται οι μέρες μου γρήγορα η μια τους την άλλη,

σα να ’ναι πουλιά που κυνηγιούνται στο σούρουπο

μιας ερήμου, μπερδεύονται, πέφτουνε το ένα τους

πάνω στο άλλο, χτυπιούνται ―σωριάζονται,

γίνονται ένα σώμα οι μέρες μου. Σφηνώνονται μες

στις Κυριακές οι Δευτέρες, μπλέκονται οι μήνες

καθώς τα χαρτιά της τράπουλας: Μάρτης

κι αμέσως Δεκέμβρης, Αύγουστος έπειτα,

παγώνουν οι άκρες των χεριών μου καθώς

ψηλαφώ το λαβύρινθο, προσπαθώντας να βάλω μετά

την Κυριακή τη Δευτέρα, ή τον Απρίλη

πριν απ’ το Μάη. Να χωρίσω ξανά

τη βδομάδα σε εικοσιτετράωρα.

Φωτογραφία: Antonio Palmerini