Charles Bukowski

Tag

Charles Bukowski – Μήνυμα

Καθόμουν σε ετούτοτο δωμάτιο για ώρεςδακτυλογραφώντας, και πίνονταςκόκκινο κρασί. Πίστευα πως ήμουνμόνος εκεί.Η πόρτα είναι κλειστήκαι το παράθυρο. Τώρα μια μεγάλη παχιά μύγαάσχημη και μαύρηκάθεται στο...

Charles Bukowski – Μια τρομερή ανάγκη

Μερικοί άνθρωποι έχουν ανάγκη ναείναι δυστυχισμένοι,σώνει και καλάθα την βρουν τη δυστυχίασε οποιαδήποτε κατάστασηθα εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρίανα επισημάνουνακόμη και το παραμικρό λάθοςτην απειροελάχιστη έλλειψηκι...

Charles Bukowski – Δεν ξέρω τι θέλω

Τον έβλεπα εγώ το δρόμο μπροστά μου. Ήμουνα φτωχός και θα έμενα φτωχός. Αλλά δεν τα ήθελα και πολύ τα χρήματα. Δεν ήξερα τι...

Charles Bukowski – Αυτό σκότωσε τον Dylan Thomas

Επιβιβάζομαι στο αεροπλάνο με τη φιλενάδα μου, τον ηχολήπτη, τον οπερατέρ και τον παραγωγό. Η κάμερα δουλεύει. Ο ηχολήπτης έχει στερεώσει μικρόφωνα πάνω μου...

Charles Bukowski – Οι δεινόσαυροι, εμείς

γεννημένοι έτσινα είμαστε έτσικαθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούνκαθώς ο κ.Θάνατος γελάκαθώς οι ανελκυστήρες κόβονταικαθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονταικαθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο...

Charles Bukowski – Aκούω ανθρώπινες ζωές να γίνονται κομμάτια

“Καλή μου” της λέω “υπάρχουν άντρες εκεί έξω που μαζεύουν ντομάτες, μαρούλια, ακόμα και βαμβάκι, υπάρχουν άντρες και γυναίκες που πεθαίνουν στον ήλιο, υπάρχουν άντρες και γυναίκες...

Charles Bukowski — Όταν πέφτουν οι μάσκες στις σχέσεις

Ο Bukowski έβλεπε τις ανθρώπινες σχέσεις χωρίς πολλές αυταπάτες. Για εκείνον, ο πρώτος ενθουσιασμός κρατά λίγο. Μετά αρχίζουν να φαίνονται οι αδυναμίες, οι φόβοι, τα...

Must-read

Edgar Allan Poe – Ο μυστηριώδης θάνατος που δεν εξηγήθηκε ποτέ

Ο θάνατος του Edgar Allan Poe μοιάζει βγαλμένος από τις ίδιες του τις ιστορίες, σκοτεινός, αινιγματικός, γεμάτος σκιές. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1849, ο Poe...

Η Φάμπρικα: Η ιστορία πίσω από το τραγούδι της ξενιτιάς

Το 1974, ο Λάκης Χαλκιάς τραγούδησε την ιστορία ενός μετανάστη που περνούσε ολόκληρη τη μέρα μπροστά σε μια μηχανή. Στο εργοστάσιο κανείς δεν χρησιμοποιούσε...

Cristina Eléni Kontoglou – Τα καλοκαίρια που μένουν μέσα μας

Κάποια καλοκαίρια τα θυμόμαστε από έναν άνθρωπο. Από τα πρωινά που ξυπνούσαμε μαζί του, από ένα άγγιγμα, από την επιθυμία να κρατήσει λίγο περισσότερο εκείνη...
spot_img