Όταν ο Justin έμπαινε στο λεωφορείο, κάποιοι απομακρύνονταν. Ο αδελφός του, ο φωτογράφος Louis Quail, το είχε δει να συμβαίνει. Πριν ακόμη τον γνωρίσουν, είχαν αποφασίσει να κρατήσουν απόσταση. Για τον Justin, που ζούσε με σχιζοφρένεια, αυτή ήταν μία ακόμη δυσκολία που τον περίμενε έξω από το σπίτι.

Η διάγνωση ήρθε όταν ήταν είκοσι χρονών. Ο Louis ήταν τότε μόλις δώδεκα. Χρειάστηκε, όπως λέει, πολλά χρόνια για να καταλάβει τι σήμαινε η ασθένεια για τον μεγάλο του αδελφό. Τι άλλαζε στην καθημερινότητά του, πόσο τον δυσκόλευε, πόσα δεν μπορούσε ο ίδιος να αντιληφθεί ως παιδί.

Το 2011 άρχισε να δουλεύει το Big Brother. Για περίπου έξι χρόνια φωτογράφιζε τον Justin στις καλές και στις δύσκολες περιόδους του. Τον ενέπνεε ο τρόπος με τον οποίο ο αδελφός του αντιμετώπιζε την ασθένεια. Όσο τον φωτογράφιζε, έβλεπε και τη δύναμη που απαιτούσε αυτή η καθημερινή προσπάθεια.

Στο σπίτι, ακόμη και τα απλά μπορούσαν να γίνουν δύσκολα. Η καθαριότητα και η οργάνωση απαιτούσαν βοήθεια. Υπήρχαν περίοδοι εξάντλησης, μέρες που έμενε ξαπλωμένος στον καναπέ. Ο ίδιος περιέγραφε πως μετά την ενέσιμη αγωγή ένιωθε θολωμένος, σαν να περπατούσε μέσα σε λάσπη. Το σώμα και η σκέψη του δυσκολεύονταν να ακολουθήσουν.

Διάβασε επίσης:
Lu Nan – Οι ξεχασμένοι άνθρωποι – Φωτογραφικό άλμπουμ
Ο Lu Nan φωτογραφίζει ανθρώπους με ψυχικές ασθένειες στην Κίνα, καταγράφοντας την εγκατάλειψη, τις δυσκολίες των οικογενειών τους και την ανάγκη για αξιοπρέπεια.

Στη ζωή του υπήρχε η Jackie. Ήταν μαζί από το 1995, με χωρισμούς και επιστροφές. Είχαν μοιραστεί χρόνια, είχαν γνωρίσει ο ένας τις δυσκολίες του άλλου. Η σχέση τους είχε τρυφερότητα και την επιθυμία να είναι μαζί, αλλά και στιγμές που δυσκολεύονταν να συνεννοηθούν.

Η Jackie αντιμετώπιζε κι εκείνη προβλήματα ψυχικής υγείας και εξάρτηση από το αλκοόλ. Κάποιες εντάσεις κατέληγαν σε κλήσεις στην αστυνομία. Σύμφωνα με τον Louis, έλειπε η καθημερινή υποστήριξη που θα μπορούσε να τους βοηθήσει πριν φτάσουν εκεί. Υπήρχαν μέρες που αγαπιούνταν, αλλά δεν ήξεραν πώς να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον. Χρειάζονταν κι εκείνοι κάποιον να τους στηρίξει.

Ο Justin ζωγράφιζε, έγραφε ποιήματα και αγαπούσε να παρατηρεί πουλιά. Κρατούσε σχέδια και σημειώσεις, είχε ενδιαφέροντα που τον έβγαζαν από το σπίτι και του έδιναν χαρά. Ο Louis συμπεριέλαβε αυτά τα έργα στο βιβλίο, μαζί με τις φωτογραφίες, τα ιατρικά έγγραφα και τις αστυνομικές αναφορές.

Η δουλειά αυτή τούς έφερε πιο κοντά. Ο Louis περνούσε λιγότερο χρόνο διευθετώντας προβλήματα για τον αδελφό του και περισσότερο χρόνο μαζί του. Μπορούσαν να βγουν μια βόλτα χωρίς να υπάρχει κάποια εκκρεμότητα να λύσουν. Να χαρούν κάτι μαζί.

Διάβασε επίσης:
Elfriede Lohse-Wächtler – Ζωγράφιζε τους ξεχασμένους, ώσπου κρίθηκε ανάξια να ζει
Ζωγράφιζε ανθρώπους που η κοινωνία προσπερνούσε. Όταν διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια, βρέθηκε και η ίδια αντιμέτωπη με τον εγκλεισμό και τη ναζιστική βία.

Για τους δικούς του ανθρώπους, όλα αυτά είχαν σημασία: πώς πέρασε τη μέρα του, τι τον δυσκόλεψε, τι του έδωσε χαρά.

Από την άλλη πλευρά, οι πλείστοι δεν φτάνουμε καν να αναρωτηθούμε. Ακούμε μια διάγνωση και νομίζουμε πως μάθαμε όσα χρειάζεται να ξέρουμε για έναν άνθρωπο. Έτσι μένουν απαρατήρητα όσα περνά, αλλά και όσα έχει να μοιραστεί.

Μην ξεχνάς, η απάθεια δεν χρειάζεται σκληρά λόγια για να πληγώσει.

Κανείς δεν θα έπρεπε, μαζί με την ασθένειά του, να κουβαλά και το βάρος ότι δεν νοιάζεται κανείς.