Είμαι ακόμα όλες οι ηλικίες που υπήρξα.
Επειδή κάποτε ήμουν παιδί, είμαι πάντα παιδί.
Επειδή κάποτε ήμουν ένας αναζητητής έφηβος, γεμάτος διαθέσεις και εκστάσεις, όλα αυτά είναι ακόμη κομμάτι μου — και πάντα θα είναι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παγιδευτώ ή να εγκλωβιστώ σε κάποια από αυτές τις ηλικίες… να γίνω ο “καθυστερημένος έφηβος” ή ο “παιδικός ενήλικος”.
Σημαίνει ότι αυτές οι ηλικίες ζουν μέσα μου, για να αντλώ από αυτές· γιατί το να ξεχνάς είναι μια μορφή αυτοκτονίας.

Πάρα πολλοί άνθρωποι παρερμηνεύουν το «να αφήνεις πίσω σου τα παιδικά πράγματα» και νομίζουν ότι το να ξεχάσεις πώς είναι να σκέφτεσαι, να νιώθεις, να αγγίζεις, να μυρίζεις, να γεύεσαι και να βλέπεις όπως ένα τρίχρονο, ένα δεκατριάχρονο ή ένα εικοσιτριάχρονο παιδί σημαίνει να είσαι ώριμος.

Όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους, όπως και τα παιδιά, νιώθω πως αν αυτό σημαίνει να είσαι ενήλικος, τότε δεν θέλω ποτέ να γίνω.
Αντίθετα, αν μπορώ να κρατήσω τη συνείδηση και τη χαρά ενός παιδιού — και να είμαι πενήντα ενός — τότε θα έχω πραγματικά μάθει τι σημαίνει να είσαι ενήλικος.

Φωτογραφία: J. Duckworth/Hulton Archive/Getty Images