Είμαι φοβισμένος ότι ποτέ δεν θα με καταλάβεις πλήρως, και εξαιτίας αυτού, μερικές φορές θα σε τρομάζω, θα σε αηδιάζω, θα σε ενοχλώ ή θα σε ευχαριστώ. Αυτό που με κάνει διαφορετικό από όλους εσάς είναι η τεράστια εσωτερική ζωή που έχω. Απλώς αντλώ δύναμη από αυτήν, από τη φύση μου. Όσο μεγαλώνει και βαθαίνει αυτή η εσωτερική ζωή, τόσο λιγότερο θα με καταλαβαίνει κανείς από εσάς. Κι αυτό είναι εντάξει…

Ο Kerouac έζησε όπως έγραψε, με μια εσωτερική φλόγα που τον απομάκρυνε από τους άλλους αλλά και τον έθρεφε. Ποτέ δεν ένιωσε πλήρως κατανοητός από τον κόσμο γύρω του, κι ίσως, αυτός ο πόνος, η αίσθηση της μόνιμης απόστασης, να τον οδήγησε στην απομόνωση.

Ο θάνατος του μοιάζει σαν την τελική επιβεβαίωση αυτής της απόστασης. Μια ζωή που κάηκε γιατί δεν μπορούσε ποτέ να χωρέσει σε πουθενά.