Οι φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων μετά τον θάνατό τους μπορεί να φαίνονται μακάβριες στη σύγχρονη εποχή αλλά στη βικτωριανή αποτέλεσαν τρόπο τιμής προς τους νεκρούς, όσο περίεργο και αν ακούγεται.
Βέβαια, η βικτωριανή ζωή ήταν πολύ διαφορετική από την σημερινή μιας και ήταν διαποτισμένη με θάνατο. Επιδημίες όπως η διφθερίτιδα, ο τύφος και η χολέρα σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή συνεπώς η φωτογραφία με ένα θανούντα δεν ήταν και τόσο παράξενο γι’ αυτούς.
Εδώ θα πρέπει να προσθέσουμε πως αυτό ήταν το φθηνότερο μέσο, καθώς οι πλείστοι δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά την παραγγελία ενός ζωγραφισμένου πορτρέτου του θανούντα έτσι με την εφεύρεση της δαγκεροτυπίας, το 1839, έδωσε στην μεσαία τάξη μια λύση ώστε να μπορούν να θυμούνται τα πρόσωπα των νεκρών τους.
Οι φωτογραφίες ήταν ταυτόχρονα ανησυχητικές και παράξενα συγκινητικές αφού όπως και αν το δεις, δεν είναι και τόσο όμορφο να φωτογραφίζεσαι δίπλα από ένα νεκρό όπου μπορούσε και πόζαρε μέσω μιας βάσης που τον κρατούσε σταθερό.
Οι μεγάλες εκθέσεις κατά τη λήψη φωτογραφιών εμφάνιζαν τους νεκρούς πιο καθαρά από τους ζωντανούς, λόγω της ακινησίας τους, ενώ άλλοτε ζωγράφιζαν τα μάτια πάνω στη φωτογραφία ώστε να φαίνεται ο νεκρός πιο ζωντανός…!
Με τα χρόνια, καθώς η υγειονομική περίθαλψη βελτιώθηκε και το προσδόκιμο ζωής των ανθρώπων αυξήθηκε, η ζήτηση για φωτογραφίες θανάτου άρχισε να μειώνεται και να αυξάνονται οι φωτογραφίσεις των οικογενειών εν ζωή.
Σήμερα αυτές οι φωτογραφίες είναι πλέον παρελθόν αφού η μεταθανάτια φωτογραφία χρησιμοποιείται κυρίως στα πλαίσια αστυνομικής και παθολογικής εργασίας, όμως το λεκτικό Memento mori, που ακολουθούσε την τάση της εποχής, μας θυμίζει την θνητότητα και την παροδική φύση της γήινης ζωής.
