Ένα μέρος του εαυτού μου θα ήθελε να γίνει αποδεκτό από όλες τις πτυχές της κοινωνίας και να μην είναι αυτός ο μεγαλόστομος τρελός ποιητής/μουσικός. Αλλά δεν μπορώ να γίνω αυτό που δεν είμαι… Ήμουν αυτός που οι γονείς των άλλων αγοριών – συμπεριλαμβανομένου του πατέρα του Paul – έλεγαν: «Μείνετε μακριά του»… Οι γονείς ενστικτωδώς αναγνώρισαν ότι ήμουν ταραχοποιός, δηλαδή δεν συμμορφωνόταν και θα επηρέαζα τα παιδιά τους, πράγμα που έκανα. Έκανα ό,τι μπορούσα για να διαταράξω το σπίτι κάθε φίλου … Εν μέρει από φθόνο που δεν είχα αυτό το λεγόμενο σπίτι … αλλά το είχα … Υπήρχαν πέντε γυναίκες που ήταν η οικογένειά μου. Πέντε δυνατές, έξυπνες, όμορφες γυναίκες, πέντε αδερφές. Η μία έτυχε να είναι η μητέρα μου. [Αυτή] απλά δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τη ζωή. Ήταν η μικρότερη και είχε έναν σύζυγο που έφυγε στη θάλασσα, ο πόλεμος ήταν σε εξέλιξη και δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μαζί μου, και κατέληξα να μένω με τη μεγαλύτερη αδερφή της. Τώρα αυτές οι γυναίκες ήταν φανταστικές… Και αυτή ήταν η πρώτη μου φεμινιστική εκπαίδευση… Θα διείσδυα στο μυαλό των άλλων αγοριών. Θα μπορούσα να πω, Οι γονείς δεν είναι θεοί γιατί δεν ζω με τους δικούς μου και, επομένως, ξέρω.