Λέγεται πως αν κάποιος δεν μπορεί να ονειρευτεί τη νύχτα, θα τρελαθεί. Με τον ίδιο τρόπο, αν σε ένα παιδί δεν επιτραπεί να επισκεφτεί τον χώρο της φαντασίας, αυτό το παιδί δεν θα συμφιλιωθεί ποτέ με την πραγματικότητα.

Η ανάγκη ενός παιδιού για ιστορίες είναι εξίσου θεμελιώδης με την ανάγκη του για τροφή και εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο που εκδηλώνεται και η πείνα. Πες μου μια ιστορία, λέει το παιδί. Πες μου μια ιστορία. Πες μου μια ιστορία, σε παρακαλώ μπαμπά. Ο πατέρας κάθεται τότε και διηγείται μια ιστορία στον γιο του. Ή ακόμη ξαπλώνει στο σκοτάδι δίπλα στο παιδί και οι δυο τους στο κρεβάτι του μικρού, και αρχίζει να μιλάει, σαν να μην έχει απομείνει τίποτε άλλο στον κόσμο εκτός από τη φωνή του, που διηγείται στον γιο του μια ιστορία μέσα στο σκοτάδι. Συχνά πρόκειται για παραμύθι με νεράιδες για ένα παραμύθι περιπέτειας. Κι όμως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απλό άλμα στον κόσμο της φαντασίας. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι που το έλεγαν Ντανιέλ, λέει ο Α. στον γιο του που τον λένε Ντανιέλ, και αυτές οι ιστορίες στις οποίες ήρωας είναι ο ίδιος, είναι ίσως εκείνες που τον ικανοποιούν περισσότερο. Με τον ίδιο τρόπο, συνειδητοποιεί ο Α., καθώς κάθεται στο δωμάτιό του και γράφει «Το Βιβλίο της Μνήμης», προκειμένου να διηγηθεί την ιστορία του, μιλάει για τον εαυτό του σαν να πρόκειται για κάποιον άλλον. Για να βρει τον εαυτό του εκεί μέσα, πρέπει να καταστεί ο ίδιος απών. Έτσι λέει «ο Α», έστω και αν εννοεί «εγώ».

Γιατί η ιστορία της μνήμης είναι η εξιστόρηση αυτών που βλέπει κανείς. Και ακόμη και αν τα πράγματα που πρόκειται να φανερωθούν δεν είναι πια εκεί, και πάλι πρόκειται για την εξιστόρηση αυτών που βλέπει κανείς. Η φωνή, επομένως, συνεχίζει. Και όταν ακόμη ο μικρός κλείσει τα μάτια του και αποκοιμηθεί, η φωνή του πατέρα του συνεχίζει να μιλάει μέσα στο σκοτάδι.

Απόσπασμα από το βιβλίο Η Επινόηση της Μοναξιάς

Πίνακας: Christian Schloe