Μικρά που έμειναν στο

Λαπαθιώτης Ναπολέων – Η χαρά

La gioia e sempre sull’altra riva

                                    Gabriele D’Annunzio

Πάντα κάτι με κρατεί

και με φέρνει πίσω,

στο καιρό που κάθε τι

μου ‘λεγε να ζήσω,

 

που όλα – σκέψεις μου κρυφές,

κι ό,τι ζει, στην πλάση,

δε μου θύμιζε μορφές,

που τις έχω χάσει,

 

κι όλα τ’ άκουγα να λεν,

μ’ έναν τρόπο πλάνο,

πως τ’ αγάπησα και δεν

πρέπει να πεθάνω…

 

Τώρα, που όλα τα φτερά

σκόρπισαν της πλάνης,

μου το λένε καθαρά:

Πρέπει να πεθάνεις!

 

Κι όσο πιο βαθιά κοιτώ

κάτω από τη σκέπη,

τόσο πιο καλά και το

μάτι μου το βλέπει.

 

Κι αν τυχαίνει κι ο νους να

κάνει σκέψην άλλη,

δε κρατεί πολύ, και να

πάλι αυτή προβάλλει…

 

…Μα όσο και στους ουρανούς

να ’ναι η μέρα μαύρη

κι όσα θέλησε ο νους,

να μη μπορεί να ’βρει,

 

κι όσο αν είμαστε πικρά,

τώρα, στερημένοι,

κάπου υπάρχει μια Χαρά,

και μας περιμένει…

 

 

 

Δημοσιεύτηκε τον 1939 στη Νέα Εστία.

Το μότο σημαίνει Η χαρά είναι πάντοτε στην απέναντι όχθη.

Πίνακας: Roberto Ferri

 

Άμα γουστάρεις, ακολούθησε το Περιθώριο στο Google News

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: