Ὡραία γυναῖκα, τὸ τρελλὸ τὸ γέλιο σου διαβαίνει,

σὰ μάταιος ἦχος καὶ σκορπᾷ, κι οὔτε μία ἠχὼ ξυπνᾷ

στὴν ἀκατάδεχτη καρδιά, ποὺ ἀγάπη τήνε δένει

μ᾿ ἀθῶα χαμόγελα βουβά.

M᾿ αὐτὰ ποὺ δείχνουνε χαρά, μὲ κάποια ποὺ σκεπάζουν

τὸν πόνο τους ἀμίλητον οἱ εὐγενικὲς ψυχές,

μ᾿ ἐκεῖνα ποὺ μαραίνονται κρυφὰ καὶ ξεθωριάζουν,

σ᾿ ἀρχαῖες εἰκόνες σκοτεινές,

Καὶ μ᾿ ὅσα ἀκόμα οὔτε ἁλαφρὰ δὲ σκίζουνε τὰ χείλη,

κι ἀστράφτουν μόνο στῶν ματιῶν βαθιὰ τὴ σιγαλιά,

ὡσὰν τ᾿ ἀντιφεγγίσματα ποὺ ἁπλώνονται τὸ δείλι

στὴν πελαγίσιαν ἐρημιά…

Πίνακας: Marinko Šarić