Η ζωή, φίλοι, είναι βαρετή. Αυτό δεν πρέπει να το λέμε.

στο κάτω κάτω, ο ουρανός λάμπει, η απέραντη θάλασσα επιθυμεί,

εμείς οι ίδιοι λάμπουμε κι επιθυμούμε,

κι επιπλέον η μάνα μου σαν ήμουνα παιδί μου είπε

(επανειλημμένα) «Άμα ομολογείς ότι βαριέσαι

σημαίνει ότι δεν έχεις

Ψυχικά Προσόντα.» Καταλήγω λοιπόν τώρα πως δεν έχω

ψυχικά προσόντα, αφού βαριέμαι του θανατά.

Οι άνθρωποι μου φέρνουν πλήξη,

η λογοτεχνία μου φέρνει πλήξη, κυρίως η υψηλή λογοτεχνία,

ο Χένρυ μου φέρνει πλήξη, με τα χάλια και τον κοιλόπονό του

ίδιος με τον αχιλλέα,

που λατρεύει τους ανθρώπους και την θαρραλέα τέχνη, που με πλήττει.

Και οι γαλήνιοι λόφοι, και το τζιν, σκέτη ανία

και με κάποιον τρόπο ένας σκύλος

που έχει φτάσει μαζί με την ουρά του αξιοσημείωτα μακριά

στα βουνά ή στην θάλασσα ή στον ουρανό, αφήνοντας

πίσω: εμένα, της ουράς κούνημα.

Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς