Η φωτογραφία ανήκει στον David Seymour και τραβήχτηκε τον Σεπτέμβριο του 1948, όταν βρισκόταν σε αποστολή της UNICEF.
Όταν επισκέφτηκε τη γενέτειρά του, τη Βαρσοβία, πήγε να φωτογραφίσει τα ερείπια του εβραϊκού γκέτο. Εκεί, τυχαία, είδε μια ομάδα μαθητών να σπρώχνουν καροτσάκια γεμάτα παλιοπράγματα και τους ακολούθησε. Τα παιδιά πήγαιναν σε ένα σχολείο για παιδιά με ψυχολογικά προβλήματα.
Μπαίνοντας μέσα, ο Seymour είδε γραμμένη στον πίνακα τη φράση: «Αυτό είναι το σπίτι μου». Τα παιδιά προσπαθούσαν να δείξουν με σχέδια το σπίτι τους. Αυτό προσπαθούσε να κάνει και η μικρή Teresa Adwentowska.
Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό LIFE και γρήγορα έγινε ένα από τα πιο δυνατά σύμβολα της τρομοκρατίας που έζησαν τα παιδιά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η ζωή της Teresa ήταν μαρτυρική. Ο πατέρας της φυλακίστηκε από την Gestapo, ενώ στους βομβαρδισμούς των Ναζί το σπίτι της οικογένειας καταστράφηκε. Η ίδια χτυπήθηκε από θραύσμα στο κεφάλι, κάτι που της άφησε σοβαρά προβλήματα.
Χωρίς να ξέρουν πού βρισκόταν η μητέρα τους, η Teresa και η αδελφή της περπάτησαν για τρεις εβδομάδες, νηστικές, μέχρι να φτάσουν σε άλλο χωριό. Αυτή η εμπειρία επιβάρυνε ακόμη περισσότερο την κατάστασή της.
Μετά τον πόλεμο, η Teresa μπαινόβγαινε σε ψυχιατρικά ιδρύματα και, με τα χρόνια, η συμπεριφορά της έγινε όλο και πιο δύσκολη. Το 1978 βρήκε τραγικό θάνατο, όταν πνίγηκε από ένα λουκάνικο που είχε πάρει από άλλον ασθενή.
