Κατά Μάρτιον τοϋ 1320 δύο γαλέραι καί μία φούστα*, προερχόμενοι έκ Μαλβαζίας (Μονεμβασίας) καί Ρόδου, προσήγγισαν εις τόν λιμένα τής Λεμησσοϋ. Οί oδηγοϋντες τα πλοΐα ταϋτα πειραταί, έπιπεσόντες κατά τάς μεταμεσονύκτιους ώρας κατά του Γουήδου Ιβελίνου, κειμένου άσθενοΰς έν τή έπαύλει αύτοϋ τής Επισκοπής, καί άφ ού έτραυμάτισαν ένα των υπηρετών αύτοΰ, Έπιφάνιον καλούμενον, διήρπασαν τούς έν τω οΐκω θησαυρούς, ήχμαλώτισαν τήν σύζυγον, ένα υίόν κάι μίαν θυγατέρα τοΰ Γουΐδου καί άπήλθον εις τά πλοΐά των.
Έν τω αύτώ οΐκω τήν έσπέραν έκείνην εύρίσκετο καί ο σινισκάλκος τής Κύπρου Φίλιππος Ίβελϊνος, όστις όμως διέφυγε τήν αίχμαλωσίαν, πηδήσας από τίνος έξώστου. Οί αιχμάλωτοι απεδόθησαν τή μεσιτεία τοΰ μεγάλου κυρίου τών Ναϊτών κάι τή αποτίσει τριάκοντα πέντε χιλιάδων αργυρών τορνησίων.
* Στενό, ελαφρύ και ευκίνητο πλοίο
