Τα καμπαρέ ήταν νυχτερινά κέντρα που πρόσφεραν ένα διαφορετικό είδος διασκέδασης από τις κοινές μπυραρίες και τα νυχτερινά μαγαζιά της εποχής. Συνδύαζαν μουσική, χορό, τραγούδι και μικρές θεατρικές παραστάσεις, δημιουργώντας έναν χώρο όπου η νύχτα γινόταν θέαμα.
Τα πρώτα καμπαρέ εμφανίστηκαν στο Παρίσι γύρω στον 16ο αιώνα. Πολλοί τα θεωρούν προγόνους των εστιατορίων, και όχι άδικα. Σε αντίθεση με τις απλές ταβέρνες, δεν σέρβιραν μόνο κρασί, αλλά και φαγητό, σε τραπέζια στρωμένα με τραπεζομάντιλο. Ακόμη και η ίδια η λέξη cabaret, που χρησιμοποιήθηκε από τον 17ο αιώνα, φαίνεται να συνδέεται με την έννοια της ταβέρνας ή του μικρού δωματίου όπου οι άνθρωποι μαζεύονταν για να φάνε, να πιουν και να συζητήσουν.
Διαβάστε επίσης: Ένα παλαιότερο κείμενο του Ηλία Πετρόπουλου για τον πελάτη του μπουρδέλου και όσα συνήθως μένουν έξω από την επίσημη αφήγηση: Ηλίας Πετρόπουλος – Ο πελάτης του μπουρδέλου
Στα πρώτα χρόνια, τα καμπαρέ δεν είχαν πάντα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Κάποιος μπορούσε να ανέβει στη σκηνή και να παρουσιάσει το δικό του μικρό θέαμα. Ήταν χώροι συνάντησης, κουβέντας, φαγητού και ποτού. Σιγά σιγά όμως άρχισαν να αποκτούν πιο καλλιτεχνικό χαρακτήρα.
Δεν άργησαν να γίνουν στέκια συγγραφέων, ποιητών, μουσικών και ηθοποιών. Ανάμεσα σε όσους συνδέθηκαν με αυτόν τον κόσμο ήταν ο Jean de La Fontaine, ο Molière και ο Jean Racine. Με τον καιρό, το καμπαρέ εξελίχθηκε σε χώρο παραστάσεων, όπου η μουσική, το τραγούδι, ο χορός και η σάτιρα είχαν τον πρώτο λόγο.
Από εκεί πέρασαν και πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες, όπως η Josephine Baker, ο Miles Davis, η Judy Garland, ο Maurice Chevalier, ο Tino Rossi, αλλά και οι Grateful Dead. Ο καθένας άφησε κάτι από τη δική του εποχή, τη δική του μουσική και τη δική του σκηνική παρουσία.
Το καμπαρέ δεν ήταν απλώς ένα μέρος για ποτό. Ήταν ένας μικρός κόσμος της νύχτας. Ένας χώρος όπου η διασκέδαση συναντούσε την τέχνη, και όπου οι άνθρωποι πήγαιναν όχι μόνο για να περάσουν την ώρα τους, αλλά και για να δουν κάτι να συμβαίνει μπροστά τους.
Τα υπόλοιπα, ίσως, τα λένε καλύτερα οι φωτογραφίες.
