Τα καμπαρέ ήταν νυχτερινά κέντρα που πρόσφεραν ένα διαφορετικό είδος διασκέδασης από τις κοινές μπυραρίες και τα νυχτερινά μαγαζιά της εποχής. Συνδύαζαν μουσική, χορό, τραγούδι και μικρές θεατρικές παραστάσεις, δημιουργώντας έναν χώρο όπου η νύχτα γινόταν θέαμα.
Τα πρώτα καμπαρέ εμφανίστηκαν στο Παρίσι γύρω στον 16ο αιώνα. Πολλοί τα θεωρούν προγόνους των εστιατορίων, και όχι άδικα. Σε αντίθεση με τις απλές ταβέρνες, δεν σέρβιραν μόνο κρασί, αλλά και φαγητό, σε τραπέζια στρωμένα με τραπεζομάντιλο. Ακόμη και η ίδια η λέξη cabaret, που χρησιμοποιήθηκε από τον 17ο αιώνα, φαίνεται να συνδέεται με την έννοια της ταβέρνας ή του μικρού δωματίου όπου οι άνθρωποι μαζεύονταν για να φάνε, να πιουν και να συζητήσουν.
Διαβάστε επίσης: Ένα παλαιότερο κείμενο του Ηλία Πετρόπουλου για τον πελάτη του μπουρδέλου και όσα συνήθως μένουν έξω από την επίσημη αφήγηση:
Ηλίας Πετρόπουλος – Ο πελάτης του μπουρδέλου
Στα πρώτα χρόνια, τα καμπαρέ δεν είχαν πάντα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Κάποιος μπορούσε να ανέβει στη σκηνή και να παρουσιάσει το δικό του μικρό θέαμα. Ήταν χώροι συνάντησης, κουβέντας, φαγητού και ποτού. Σιγά σιγά όμως άρχισαν να αποκτούν πιο καλλιτεχνικό χαρακτήρα.
Δεν άργησαν να γίνουν στέκια συγγραφέων, ποιητών, μουσικών και ηθοποιών. Ανάμεσα σε όσους συνδέθηκαν με αυτόν τον κόσμο ήταν ο Jean de La Fontaine, ο Molière και ο Jean Racine. Με τον καιρό, το καμπαρέ εξελίχθηκε σε χώρο παραστάσεων, όπου η μουσική, το τραγούδι, ο χορός και η σάτιρα είχαν τον πρώτο λόγο.
Από εκεί πέρασαν και πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες, όπως η Josephine Baker, ο Miles Davis, η Judy Garland, ο Maurice Chevalier, ο Tino Rossi, αλλά και οι Grateful Dead. Ο καθένας άφησε κάτι από τη δική του εποχή, τη δική του μουσική και τη δική του σκηνική παρουσία.
Το καμπαρέ δεν ήταν απλώς ένα μέρος για ποτό. Ήταν ένας μικρός κόσμος της νύχτας. Ένας χώρος όπου η διασκέδαση συναντούσε την τέχνη, και όπου οι άνθρωποι πήγαιναν όχι μόνο για να περάσουν την ώρα τους, αλλά και για να δουν κάτι να συμβαίνει μπροστά τους.
Τα υπόλοιπα, ίσως, τα λένε καλύτερα οι φωτογραφίες.
efge63
September 18, 2018 at 2:12 pm
Από το πρώτο μου ιστολόγιο η ανάρτηση !! Εύχομαι καλό Φθινόπωρο να έχουμε!!!
https://tadeefi.wordpress.com/2013/07/03/leave-your-troubles-outside-%CE%AD%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-cabaret-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%83%CF%8D/
Chris.Pinturicchio
September 18, 2018 at 2:57 pm
Πολύ όμορφη η ανάρτηση σου
Άιναφετς
September 18, 2018 at 3:03 pm
Αχ! Χρήστο, τι υπέροχες φωτό!
Όταν ζούσα στο Παρίσι είχα παρακολουθήσει παραστάσεις σε δυο τρία καμπαρέ που υπήρχαν τότε και οι παραστάσεις δεν ήταν μόνο για τουρίστες όπως τώρα και θυμάμαι πως το εισιτήριο-ποτό- φαγητό, πανάκριβο, αλλά άξιζε τον κόπο! 😛
Πανέμορφες κοπέλες σχεδόν ολόγυμνες (με κάτι αστεράκια “έκρυβαν”!) έδιναν εξαιρετικές παραστάσεις! 😉
Πολλά ΑΦιλιά νοσταλγικά… σίγουρα! 🙂
ΥΓ: Ο Μορίς Σεβαλιέ ήταν φίλος του παππού που ήταν παραγωγός κινηματογράφου και με είχε κρατήσει ως κοριτσάκι στα γόνατα του!
Chris.Pinturicchio
September 19, 2018 at 11:58 am
Βρε Στεφανία…. στο είπα και προηγουμένως. Γιατί δεν γράφεις τα βιώματα σου σ’ ένα βιβλίο να μάθουμε και εμείς;;
Άιναφετς
September 19, 2018 at 2:45 pm
Δεν έχει πιο πλάκα να σας τα ξεφουρνίζω λίγα λίγα, όπως και τι είπε ο Σεβαλιέ όταν καθόμουν στα γόνατα του; 😛
“Θα σταματήσω να μεγαλώνω για να σε περιμένω να μεγαλώσεις και θα σε παντρευτώ”… ήμουν πολύ όμορφο κοριτσάκι! (φωτό στο βιογραφικό μου, στο blog μου!) 😉
Ο δε παππούς παραγωγός και χωρισμένος από νωρίς απ’ την πανέμορφη γιαγιά μου, σύχναζε τα βράδια έξω από το Folie Bergere το πιο φημισμένο καμπαρέ των Παρισίων γιατί περίμενε διάφορες κοπελίτσες! 😉
Δίνετε μου ευκαιρίες και θα τα γράφω!!! 😀
Chris.Pinturicchio
September 20, 2018 at 12:05 pm
Όχι Στεφανία μου δεν έχει πλάκα γιατί ξεχνάμε τι ακριβώς μας έλεγε πριν. Τα θέλουμε όλα μαζεμένα σε ένα βιβλίο! Έχεις άλλες πληροφορίες να μας πεις;