Μου τυχαίνει πολλές φορές να ακούω αυτές τις φωνές στο μυαλό μου, λες και είμαι ακόμη εκεί, στον παρελθόν, στην γειτονιά που μεγάλωσα, με τους παιδικούς μου φίλους. Οι φωνές κάποτε μου ακούγονται προσταχτικές άλλοτε απεγνωσμένες και ενίοτε φιλικές. Έτσι μεγάλωσα όμως, μ’ αυτές τις τσιριχτές φωνές που μόνο που τις άκουγες προσανατολιζόσουν εκ νέου. Οι φωνές ήταν πάντα γνώριμες. Πολύ γνώριμες θα έλεγα. Σήμερα όμως δεν ακούς τέτοιες φωνές, αντικαταστάθηκαν από ήχους… Τότε οι φωνές ήταν τα δικά μας κινητά που απλά δεν είχαν πολύ μεγάλη λήψη…
Φωτογραφία: Antanas Sutkus – Vilnius, 1959
