Ποτέ άνθρωπος δεν θ' αγάπησε τόσοστη ζωή του σαν εμένα,και ποτέ άνθρωπος δεν θ' απόλαψετόσο λίγο τον έρωτα σαν εμένα.Ποτέ άνθρωπος δεν λαχτάρησε τόσοσαν...
Σ' έχω δε σ' έχω σε κρατώ δε σε κρατώ
ελπίζω δεν ελπίζω
σε ονειρεύομαι
σε πρύμνες καραβιών που μόλις ξεμακραίνουν
να μου απλώνεις τα χέρια
είσαι δεν είσαι...
Κάθε φιλί που δίνεται, μα κάθε ανεξαιρέτωςένα τοις εκατό αποτελείταιαπό αιωνιότητα
κι όλο το άλλο από τον κίνδυνονα ’ναι το τελευταίο.
Αλλά και τελευταίοακόμα πιο φιλί...
Κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα.Ο ήλιος μόνο, ο ήλιος ο ζεστόςσε χρόνια παιδικά και ξεχασμένα-Κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα.
Το χάδι στο κορμί, το χάδι...
Μόνο όταν φεύγω είμαι ευτυχισμένος.
Όχι ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους, με δρόμους κλειστούς,μα ανάμεσα στο εδώ και στο εκεί, στο ’να σπίτι ή στ’ άλλο,και...
inΑπό την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.Να φεύγεις!Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.Να μην παίρνεις τίποτα μαζί,...
Στην παραλιακή Λάπηθο της Κερύνειας, το 1943, ιδρύθηκε ένα από τα πιο πρωτοποριακά κοινωνικά ιδρύματα της Κύπρου: η Αναμορφωτική Σχολή Λαπήθου, γνωστή αργότερα ως...
Υπάρχουν κείμενα που δεν προσπαθούν να σου δώσουν απαντήσεις, αλλά να σου θυμίσουν τη μάχη που γίνεται μέσα σου.
Στο «Χρέος», ο Φαίδωνας Δημητρίου γράφει...
Αρχίζω και μετράωΞεκινώντας από μέναΣυνεχίζοντας παρά δίπλαΤον γείτονα, την γειτόνισσα,Φίλους γνωστούς και άλλους…
Πόσοι πέταξαν την ψυχή τους στα σκουπίδιαΓιατί πίστεψαν πως δεν είναι καλοίπως...