Tag: Charles Baudelaire

Ἡ κούνια μου ἀκουμποῦσε στὴ βιβλιοθήκη … ὅπου μυθιστόρημα, ἐπιστήμη, μυθολογία, τὰ πάντα, ἡ λατινικὴ τέφρα καὶ ἡ ἑλληνικὴ σκόνη, ἀνακατευόσαντε. Δὲν ἤμουν μεγαλύτερος ἀπὸ ἕνα βιβλίο. Δυὸ φωνὲς μοῦ

Ο κόσμος, αυτό το απέραντο σύστημα αντιφάσεων έχοντας σε μεγάλη εκτίμηση κάθε τι γερασμένο, γρήγορα, ας σχεδιάσουμε στα πρόσωπά μας ρυτίδες· το συναίσθημα όντας γενικά της μόδας, ας στολίσουμε την

Καθὼς οἱ δαίμονες μὲ τ᾿ ἄγριο μάτι, θὰ σοῦ ξανάρθω σιγὰ στὸ κρεβάτι καὶ θὰ γλυστρήσω κοντά σου ἀχνός, σὰν τὰ φαντάσματα τῆς νυκτός. Ξανὰ θὰ σοῦ δώσω μελαχροινή μου

Η Σελήνη, που είναι η παραξενιά η ίδια, κοίταξε από το παράθυρο την ώρα που κοιμόσουν στην κούνια σου και είπε στον εαυτό της: “Αυτό το παιδί μ’ αρέσει”. Και

Στους χαλεπούς καιρούς μας γεννήθηκε μια νέα τέχνη, η οποία δεν συνέβαλε λίγο στη δημιουργία μιας ανόητης πίστης γι’ αυτήν και στην καταστροφή εκείνου που μπορούσε να είναι ακόμη θεϊκό

Ο Μποντλέρ είναι ένα από τα φλογερά εκείνα πνεύματα στο χώρο της ποίησης που δεν χωράνε μέσα σε ρεύματα και ιστορικές κατηγοριοποιήσεις. Το έργο του αποτελεί ένα χωνευτήρι των πιο

Θα καταφύγω στον Αλμπέρ Τιμπωντέ. Διακρίνει τέσσερα χαρακτηριστικά σημεία που κυριαρχούν σ’ όλο το έργο του Μπωντλαίρ. Θα τα εξετάσουμε. Το πρώτο χαρακτηριστικό σημείο είναι ο εσωτερικός χριστιανισμός του. Κάτι δηλαδή που

Ἂν κάποτε στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο γρασίδι μιᾶς τάφρου, στὴ μουντὴ μοναξιὰ τοῦ δωματίου σου, ξυπνήσεις ξεμέθυστος πιά, ῥώτα τὸν ἄνεμο, ῥώτα τὸ κύμα, τὸ πουλί, τὸ ῥολόι,

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος. Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα. Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς