Περιθώριο

«Ο πελλός που την πόρταν», για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι ένα παλιό παραμύθι που μιλά για δύο αδέρφια, τον έναν «πελλό» και τον άλλο μυαλωμένο. Η ιστορία συναντάται σε

Από τον καιρό που θυμάμαι δουλεύω. Σκληρά, πολύ σκληρά. Δεν ήθελα να τους λείψει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Στερήθηκα πολλά γι’ αυτούς, αλλά χωρίς τους είμαι κενός. Τι να την κάνεις

Είμαι αυτός που εγκαταλείπει Είμαι αυτός που τον τρώει η λύπη Είμαι ο άντρας που ποτέ του δεν κλαίει Είμαι περήφανος που είμαι γκέι Είμαι ο δάσκαλος που τρέμει στην

Στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας (1571), σύμφωνα με τους ιστορικούς, φαίνεται ότι λειτουργούσαν κάποια σχολεία στην Λευκωσία. Αυτό το μαρτυρεί ο Γερμανός ιστορικός David Chytraeus σ’ ένα έγγραφο το 1574.

Σ’ όλη μου την ζωή εργάζομαι, στερούμαι, υπομένω, επιμένω. Αγχώνομαι για το αύριο, για το μέλλον γενικότερα. Όχι για μένα αλλά γι’ αυτούς, που άλλοι το λένε οικογένεια και εγώ

Το φλάμπουρο, κυριολεκτικά, είναι η σημαία και προέρχεται από την λατινική λέξη flammula αν και βρήκα και την λέξη flamburum. Στην Κύπρο δεν λέμε φλάμπουρο αλλά βλάμπουρο. Παλαιότερα, στην Κύπρο,

Τα ακριτικά τραγούδια θεωρούνται τα πρώτα δείγματα δημοτικής και προφορικής ποίησης με απώτερες ρίζες τον 9ο και 10ο αιώνα μ.Χ. Τα ποιήματα αφηγούνταν τις μακροχρόνιες βυζαντινοαραβικές συγκρούσεις που γίνονταν για

Ποίημα του κύπριου λαϊκού ποιητή Δημήτρη (Μήτρο) Ηλιάκκου. Στο τέλος του ποιήματος υπάρχει και βίντεο όπου το απαγγέλει σαν καλεσμένος μιας παραδοσιακής εκπομπής. Δοξάζω σε Αη Μηνά  πούσιεις γυρώ γυρώ βουνά