Οι φωτογραφίες μου χρονολογούνται από το 1945 ή το 1946, όταν πήρα τη δική μου φωτογραφική μηχανή και τράβηξα ένα σωρό φωτογραφίες με τον Burroughs, τη σύζυγό του Joan, τον Kerouac και τον Hal Chase … Τράβηξα μερικές φωτογραφίες του Herbert Hunke και του Burroughs στη φάρμα μαριχουάνας τους στο Τέξας…
Αλλά πραγματικά δεν ασχολήθηκα με την φωτογραφία μέχρι το 1953, όταν πήγα σε ένα κατάστημα μεταχειρισμένων της 3ης Λεωφόρου και αγόρασα έναν Kodak φακό για δεκατρία δολάρια και άρχισα να παίρνω πολλά ρολά φιλμ κάθε φορά… Ήταν μικρό, χωρούσε στην τσέπη του στήθους μου και δεν φαινόταν τόσο μεγάλη υπόθεση… Απολαμβάναμε να χαζεύουμε. . . Ωστόσο, οι φωτογραφίσεις δεν διήρκεσαν ποτέ περισσότερο από πέντε ή δέκα λεπτά. Τα κάναμε ενώ βρισκόμασταν στη μέση άλλων θεμάτων, όπως γράψιμο ή κουτσομπολιό… Οι φωτογραφίες που τράβηξα στην Ταγγέρη το ’57 και το ’61 εξακολουθούν να έχουν τον χαρακτήρα περιστασιακών και διακοπτόμενων επιφανειών για μένα.
Το ενδιαφέρον μου για τις εικόνες ήταν περισσότερο μυστηριακό παρά φωτογραφικό. Δεν έβλεπα τον εαυτό μου ως καταγραφέας γεγονότων ή ως εμπλεκόμενο σε ένα συνεχές ρεπορτάζ.
Φοβάμαι ότι είμαι περισσότερο σε συνεχή ρεπορτάζ τώρα. Από συνήθεια κουβαλάω μια φωτογραφική μηχανή όπου κουβαλούσα ένα σημειωματάριο. Διαπιστώνω ότι γράφω όλο και λιγότερο στα σημειωματάριά μου τώρα – κάνω το σκίτσο μου και παρατηρώ με την κάμερα. Αρχίζει να εκτοπίζει λίγο τη γραφή – όχι την ποίηση, όμως, αλλά τις περιπατητικές σημειώσεις που συνήθιζα να κρατάω. Είναι λίγο λάθος, χωρίς αμφιβολία, επειδή δεν είμαι τόσο καλός φωτογράφος όσο είμαι συγγραφέας και πρέπει να παραμείνω στο αρχικό μου επάγγελμα – αλλά βλέπετε, όπως λέει ο Robert Frank, η φωτογραφία είναι μια τέχνη για τεμπέληδες ανθρώπους, και έχει δίκιο.
Όταν είδα τις φωτογραφίες της Berenice Abbot, μου άρεσε η ιδέα ότι θα μπορούσατε να πάτε πίσω στο χρόνο, ας πούμε, στις 16 Ιουλίου 1936, στην πλατεία Herald – ήταν σαν να επιστρέφετε με μια μηχανή του χρόνου. Μπορεί ακόμη και να είμαι σε αυτή τη φωτογραφία, περπατώντας στο Gimbel’s με τη μητέρα μου μέσα από τα πλήθη που θυμάμαι τόσο έντονα. Στα εξήντα μου χρόνια, μπορούσα ξαφνικά να δω ξανά τον κόσμο όπως ήταν όταν ήμουν δέκα. Αυτή η αποκάλυψη πρόσθεσε στην ευαισθητοποίησή μου για τις ειδικές δυνάμεις της φωτογραφίας.
Οι ίδιες ιδέες που τροφοδοτούν την ποίησή του – μια έντονη παρατήρηση του κόσμου, μια βαθιά εκτίμηση της ομορφιάς της καθομιλουμένης, ένας εορτασμός της ιερότητας του παρόντος και μια πίστη στη διαισθητική έκφραση – διαπερνούν επίσης τη φωτογραφία του.
Sarah Greenough
Απόσπασμα από το βιβλίο Snapshot Poetics: A Photographic Memoir of the Beat Era
