Ιράκ. Η βόμβα εκρήγνυται καταμεσής του δρόμου. Κορμιά τινάζονται στον αέρα. Ο βομβιστής αυτοκτονίας φωνάζει τη στιγμή της έκρηξης: Μέγας ο Αλλάχ. Ο Βορειοαμερικάνος στρατιώτης. Ο ροδαλός, ξανθός νεαρός αφήνει τα λεκτρονικά και πιάνει τα πολυβόλα στη Φαλούχα. Μπαίνει στη μάχη σε ρυθμό heavy metal. Ρομπότ, με στολή παραλλαγής. Θώρακας προστατευμένος, ενώ μέλη ακρωτηριασμένα κυλιούνται στους δρόμους της Βαγδάτης. Πόσοι κιόλας οι νεκροί; Πόση πείνα σε Νιγηρία και Τανζανία; Πόσα σήμερα τα νεκρά από AIDS παιδιά; Στη Νέα Υόρκη οι πασαρέλες λανσάρουν τις τάσεις της μόδας για το φθινόπωρο. Γυναίκες παραγγέλνουν στο διαδίκτυο πανωφόρια και τζην που στοιχίζουν όσο ο ετήσιος προϋπολογισμός πέντε σχολείων μαζί σε οποιαδήποτε χώρα του Τρίτου Κόσμου. Η αφθονία των μητροπόλεων εξακουλουθεί. Τα τεράστια καταστήματα ανοίγουν τις πύλες τους στο αδάμαστο κύμα των καταναλωτών Ανύπαρκτες οι ελεύθερες θέσεις στάθμευσης στα εμπορικά. Σήμερα, εξήντα χρόνια από τη Χιροσίμα οι βόμβες καταχωνιάζονται στα σακίδια φοιτητών που λόγο καλύτερο δεν έχουν να ζουν παρά να πεθάνουν δημόσια. Η ταυτότητά τους αποκαλύπτεται στις ειδήσεις των οχτώ Πρόσωπα υγιή μελαχρινά δίχως δέσμευση καμιά που να τα συγκρατεί Ο ουρανός πολλά υποσχόμενος Παρθένες καρτερούν με τραγούδια και σώματα γυμνά. Κάτω στη γη, αντιθέτως, η ντροπή της εξάρτησης, της μετανάστευσης και της εξώθησης της μητρικής γλώσσας στην ανάμνηση. Οι μανάδες, μαύρες, κλαίνε με τους τίτλους πολυσέλιδων εφημερίδων με ανακοινώσεις κάθε χρώματος. Η παγκοσμιοποίηση καταρρίπτει τα σύνορα σαν στρατός κατακτητής που εισβάλλει δίχως σφαίρες στην κάνη εμπρός της απληστίας και με το look καλοθρεμμένου. Όσοι δεν έχουνε, κλέβουνε, και τον μεγαλύτερο κλέφτη τον βραβεύει η κοινότητα με την ψήφο της. Τρέμει του ποιητή ο παλμός θέλοντας να καταγγείλει Ποιος τις λέξεις του ν’ ακούσει, απ’ όσους αγνοούν αυτά που πρέπει να ειπωθούν; Όλοι είμαστε στο κόλπο. Σήμερα με τα ιστολόγια, τα γραφεία, και την καθημερινή δημόσια καταγγελία των αηδιαστικών τα πάντα είναι γνωστά. Και όμως, τίποτε πια δεν προκαλεί αηδία. Η αηδία, αξία παρωχημένη. Σε οποιοδήποτε φαρμακείο, σε οποιοδήποτε κατάστημα ενοικίασης ταινιών πωλείται το φάρμακο για τη λήθη θανάτων βίαιων ή και άλλων, λιγότερο φαντασμαγορικών. Οι ανώνυμοι δίνουν τη ζωή τους δίχως νεκρικές πομπές, δίχως νεκρολογίες ή τους ύμνους κανενός. Απαγορεύεται η φωτογράφιση φερέτρων και κορμιών ακρωτηριασμένων. Οι πόλεμοι οι σημερινοί είναι άσηπτοι μέσα στον τρόμο τους Τα σημάδια τους ανάλαφρα σαν τον καπνό που παρασύρει ο άνεμος Τα πτώματα δεν μυρίζουν πια ψοφίμι πνιγμένα όπως είναι μες στ’ αρώματα λοσιόν σκανδαλωδώς ακριβών που υπόσχονται αιώνια ομορφιά και αντιγήρανση. Η βιομηχανία δεν παύει να προσφέρει νεότητα. Όμως μονάχα οι γέροι θέλουνε να ξαναγίνουν νέοι. Οι νέοι δεν ξέρουν τι να θελήσουν. Δεν υπάρχει πια εκείνος που προχωρεί σαν τον Σωκράτη θέτοντας ερωτήματα απρεπή στην αγορά. Ίσως τον κόπο πια να μην αξίζει η διερώτηση. Ίσως να μην υπάρχουν πια καν ερωτήματα.
Μετάφραση: Ελένη Σταγκουράκη Δημοσιεύτηκε στο Νέο Πλανόδιον Πίνακας: Kumi Muttu
