Τα απογεύματα κανείς δεν λατρεύει το χιονόνερο, Σπάνιο, την ώρα του Εσπερινού, Υγρό και Άγιο. Σαν τέτοια Αγάπη να σου ’χω, ο μοναδικός Εγώ. Υπέροχα ξέρω πως κρύβεσαι σε δυο λέξεις. Πότε νερό, πότε χιόνι στα ακροδάχτυλα τα απογεύματα, που κανείς δεν αγαπά. Σαν δέντρο ας σταθώ στον δρόμο με χέρια έτοιμα να απλωθούν σαν τις ρίζες που σου παίνεψα· σαν τα μεγάλα φύλλα που στέγνωσα, να τα ’χεις άλλη μια μέρα στο πέρασμά σου. Και ύστερα άλλα… Κοίτα, Άννα, ένα κομμάτι χώμα όταν φύγω, να ’ναι πιο ζεστό στα πατήματά σου· τα ακριβά πατήματά σου που μπλέκονται στα μαλλιά. Να τα λούζω όλες τις φέξεις μονάχος με φλέβες έτοιμες να μοσχοβολούν ξερόκλαδα Αχ, αν θα μπορέσεις να φιλήσεις το φευγιό μου. Αν θα μπορέσεις… Ας με τραβούν οι δαίμονες, μόνο να σε κοιτώ το χάραμα, χωρίς φωνή στα φαράγγια της μοναχικής μου απουσίας, το όνομά σου, Άννα, να στάζει, να στάζει Κι ας λείπω. Φωτογραφία: Σταύρος Σταυράκης

Βιογραφικό Ονομάζομαι Σταύρος Σταυράκης. Γεννήθηκα στη Γερμανία το 1968. Κατάγομαι από την Σαμοθράκη. Σπούδασα στο πανεπιστήμιο Στουτγάρδης (Ιστορία Τέχνης) και είμαι απόφοιτος της Φιλοσοφικής σχολής Θεσσαλονίκης. Ασχολήθηκα με την διοργάνωση συναυλιών, θεατρικών παραστάσεων και εικαστικών συμποσίων. Έχω κάνει εκθέσεις φωτογραφίας σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Γράφω ποίηση και μουσική. Η μουσική μου έχει κυκλοφορήσει σε μικρές εταιρείες του εξωτερικού. Το 2023 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Βακχικόν» η ποιητική μου συλλογή Αχλύς. Υπό έκδοση «Οι Περαστικοί των Δέντρων». Σήμερα είμαι καθηγητής της μέσης εκπαίδευσης στην Καβάλα.