Το φιλί είναι τόσο παλιό όσο και ο άνθρωπος. Οι πρώτες καταγεγραμμένες αναφορές του εμφανίζονται στη Μεσοποταμία πριν από 4.500 χρόνια, σε πήλινες πινακίδες που περιγράφουν ζευγάρια — παντρεμένα και ανύπαντρα — να φιλιούνται.

Όμως οι άνθρωποι φιλούσαν ο ένας τον άλλο πολύ νωρίτερα. Yπάρχουν ενδείξεις ότι ακόμη και οι Νεάντερταλ αντάλλασσαν φιλιά πριν από 100.000 χρόνια, αφήνοντας πίσω τους ίχνη βακτηρίων που μεταδίδονται στόμα με στόμα.

Η αρχαιότερη απεικόνιση δύο ανθρώπων σε ερωτική ένωση είναι το μικρό γλυπτό Ain Sakhri Lovers, ηλικίας 11.000 ετών, που βρέθηκε κοντά στη Βηθλεέμ και σήμερα βρίσκεται στο British Museum. Απλό, ανθρώπινο, σχεδόν τρυφερό, ένας ψίθυρος αγάπης από την Εποχή του Πάγου.

Κι ενώ το φιλί υπήρχε από πάντα, άργησε να εμφανιστεί στη ζωγραφική. Οι αρχαίοι το απέφευγαν, η μεσαιωνική τέχνη το θεωρούσε πολύ τολμηρό.

Και τότε, τον 14ο αιώνα, ο Giotto τόλμησε το αδιανόητο: στο έργο του “The Meeting at the Golden Gate” ζωγράφισε έναν άντρα και μια γυναίκα να συναντιούνται και να ακουμπούν τα χείλη τους με τρυφερότητα.

Ίσως το πρώτο ρομαντικό φιλί στην ιστορία της ζωγραφικής.

Και κάπου ανάμεσα στη χιλιόχρονη ιστορία του φιλιού, χωράνε και οι στίχοι του αγαπημένου Λουκιανού Κηλαηδόνη.

Ένα φιλάκι είναι λίγο πολύ λίγο Δύο φιλάκια είναι λίγα τι να πω Τρία φιλάκια είναι λίγο πολύ λίγο Δώσε μου τέσσερα αν θες να σ’ αγαπώ…

Γιατί είτε στο British Museum είτε σε μεσαιωνική τοιχογραφία, το φιλί παραμένει το ίδιο, μια μικρή κίνηση που κουβαλάει υπόσχεση, χαρά και επανένωση.

Δώσ’ μου πολλά φιλιά αμέτρητα τρελά Κι εγώ βασίλισσα θα σ’ έχω στη καρδιά μου…