Δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου παντογνώστη. Υπήρξα ερευνητής και είμαι ακόμα, μόνο που δεν ψάχνω πια στ’ αστέρια, ούτε στα βιβλία• σκύβω κι ακούω αυτό που βουίζει μέσα στο αίμα μου. Η ιστορία μου δεν είναι ευχάριστη, ούτε γλυκειά και αρμονική όπως είναι οι ιστορίες που διαβάζουμε στα μυθιστορήματα. Ο χαρακτήρας της είναι άλογος, έχει κάτι από την τρέλα, την σύγχυση και τον κόσμο των ονείρων, όπως η ζωή κάθε ανθρώπου που δεν θέλει να λέει ψέματα στον εαυτό του.

Η ζωή του ανθρώπου είναι ο δρόμος για τον εαυτό του, η αναζήτηση ενός δρόμου, το σκαρίφημα ενός μονοπατιού. Κανείς ποτέ δεν κατόρθωσε να είναι εντελώς ο εαυτός του, μ’ όλο που ο καθένας μας τείνει να φθάσει εκεί, ο ένας ψαχουλευτά, ο άλλος πιο χειροπιαστά, καθένας στα μέτρα του. Όλοι κουβαλάμε μέσα μας τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τον πηλό, το κέλυφος του αυγού και τις μεμβράνες ενός αρχέτυπου κόσμου. Πολλοί δεν κατορθώνουν να γίνουν ποτέ άνθρωποι, εξακολουθούν και μένουν βατράχια, σαύρες και μυρμήγκια. Άλλοι πάλι είναι από τη μέση και πάνω άνθρωποι κ’ έχουν ουρά ψαριού. Όμως ο καθένας από μας είναι ένα πείραμα της φύσης που σκοπός του είναι ο άνθρωπος. Σε όλους μας οι ρίζες και οι μάνες είναι κοινές. Όλοι βγαίνουμε μέσα από το ίδιο στήθος και όλοι προσπαθούμε να βγούμε από τα σκοτάδια, αλλά ο καθένας επιδιώκει ένα δικό του σκοπό. Μπορούμε και καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον, αλλά καθένας μπορεί να δώσει εξήγηση μονάχα για τον εαυτό του.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Hermann Hesse, Demian Μετάφραση: Μένης Κουμανταρέας Φωτογραφία: Antonio Palmerini