Δεν υπάρχει πλάσμα που να μην ένιωσε το μυαλό του να θολώνει, που να μην ένιωσε ότι βγήκε έξω από το περίγραμμα του ίδιου του εαυτού του. Σίγουρα θα πέρασες απ’ το κατώφλι του και κρυφοκοίταξες μέσα. Έστω και λίγο…

Η οποιαδήποτε ψυχική ασθένεια, δεν είναι μακριά από την συνηθισμένη ζωή. Ίσως μια κλωστή την χωρίζει. Πολλοί, από την μια μέρα στην άλλη, χωρίς να το έχουν καταλάβει, βρήκαν τον εαυτό τους σε μια περίεργη κατάσταση που ούτε οι ίδιοι μπορούσαν να εξηγήσουν.

Γι’ όλο αυτό συνηθίζουμε να ψάχνουμε απαντήσεις, λες και είναι μια μαθηματική πράξη. Κάτι που ίσως να αγγίζει το θέμα, αρκετά βαθιά, μας το έδωσε ο Φρόιντ λέγοντας ότι τα αισθήματα που δεν εκφράστηκαν ποτέ, θάβονται και επιστρέφουν αργότερα με πιο άσχημους τρόπους. Στα ίδια μήκη κινούταν και ο Πόε που έγραψε ότι “έμεινα πάρα πολύ μέσα στο κεφάλι μου μέχρι που κατέληξα να χάσω το μυαλό μου…”.

Αυτό συμβαίνει με τους πιο πολλούς. Δεν μπορούν να εκφράσουν τον εσωτερικό τους κόσμο μέχρι που τα ουρλιαχτά είναι τόσο δυνατά που ούτε οι ίδοι δεν μπορούν να τα αντέξουν. Η μόνη διέξοδος σ’ αυτό είναι η τρέλα, δυστυχώς…

Και σε μια εποχή περίεργη, όπως αυτή, να πιστεύεις ότι η τρέλα δεν μπορεί να σε αγγίξει είναι και αυτό μια μορφή τρέλας. Ακόμα και να επιδιώκεις να είσαι λογικός σε μια εποχή χωρίς λογική είναι μια μορφή τρέλας.

Γι’ αυτό ζητάμε βοήθεια από ένα ειδικό όταν νιώθουμε ότι δεν ήμαστε καλά, ότι δεν ήμαστε ο εαυτός μας. Δεν είναι κακό να παραδεχθούμε πως θέλουμε βοήθεια.

Να θυμάσαι ότι ο χειρότερος σου εχθρός είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.

Κανείς μόνος, ποτέ…