Ὡς πότε πιὰ θὰ καρτερῶ νὰ ξαναρθῆς καὶ πάλι
σὰν ἀπὸ χρόνους μακρινοὺς καὶ ξένες χῶρες πέρα;
Λιγόστεψε ἡ ζωούλα μου καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα,
ἀνήμπορη καὶ τρυφερή, σβήνεται ἀγάλι ἀγάλι…
Διαβάστε επίσης Αλληλογραφία Κώστα Καρυωτάκη με Μαρία Πολυδούρη Για την αληθινή ιστορία ενός έρωτα που έμεινε όχι μόνο στα ποιήματα, αλλά και στα γράμματα.
Ἄκου στὰ δέντρα πένθιμα πὼς τρίζουνε τὰ φύλλα, μηνᾶνε τὸ φθινόπωρο. Δές, τ᾿ οὐρανοῦ τὸ χρῶμα τὸ θόλωσαν τὰ σύννεφα… Μία κρύα ἀνατριχίλα στὰ λουλουδάκια χύνεται… κι᾿ ἀργεῖς, ἀργεῖς ἀκόμα! Θαρθῆς ἀργά, μὲ τὴ νυχτιὰ καὶ μὲ τὸν κρύο χειμώνα, μὲ τὸ χιονοσαβάνωμα, μὲ τοῦ βορηᾶ τὸ θρῆνο καὶ δὲ θὰ βρῆς οὔτ᾿ ἕνα ρόδο, οὔτ᾿ ἕνα ἀθῶο κρίνο νὰ μοῦ χαρίσης… οὔτε κὰν μία πένθιμη ἀνεμώνα.
