ΙV
Ἄν μὲ θυμᾶσαι,θὰ τὸ ξέρει μόνο
τὸ χέρι σου ὅταν παίρνει ἕνα βιβλίο–
κι’ οὔτε θὰ νιώθης πὼς σιγὰ σιμώνω,
νὰ τὸ φυλλομετρήσουμε κι’ δύο.

Ἄν μὲ θυμᾶσαι,θὰ τὸ ξέρει ἡ λύπη
τῆς φωνῆς σου,στὸν κῆπο ποὺ εἶχες γείρει,-
κλωνάρι κερασιᾶς,λιγνὴ τουλίπη,-
πρώτη φορά,στοῦ ἀνέμου τὸ χατήρι.

Ἄν μὲ θυμᾶσαι,θὰ τὸ ξέρει μόνο
μιὰ φωτιὰ ποὺ θὰ καίη καὶ μὲς τὰ χιόνια.
Μοὖπες πώς ὁ καιρὸς νικάει τὸν πόνο.
Κι’ ὅμως ἔχουν περάσει τόσα χρόνια.

Φωτογραφία: Antonio Palmerini