Λυπήσου με, Θέ μου, στὸ δρόμο ποὺ πῆρα,

χωρίς, ὡς τὸ τέλος, νὰ ξέρω τὸ πῶς,

-χωρὶς νά ῾χω μάθει, μὲ μιὰ τέτοια μοῖρα,

ποιὸ κρῖμα μὲ δέρνει, καὶ ποιὸς ὁ σκοπός!

Λυπήσου τὰ χρόνια ποὺ πᾶνε χαμένα,

προτοῦ ἡ νύχτα πάλι βαριὰ ν᾿ ἁπλωθεῖ,

ζητώντας τοὺς ἄλλους, ζητώντας καὶ μένα,

ζητώντας ἐκεῖνο ποὺ δὲ θὰ βρεθεῖ!

Λυπήσου ὅλα κεῖνα ποὺ πᾶνε τοῦ κάκου,

γιατὶ ἔτσι τοὺς εἶπαν πὼς εἶναι γραφτό,

καὶ γίνουνται χῶμα, στὰ βάθη ἑνὸς λάκκου,

χωρὶς νὰ γυρέψουν τὸ λόγο γι᾿ αὐτό!

Λυπήσου κι ἐκεῖνα, λυπήσου κι ἐμένα,

-καὶ μένα, ποὺ πάω μὲ καρδιὰ στοργική,

ζητώντας μία λύση σὲ πράματα ξένα,

ποὺ δὲν ἔχουν, Θέ μου, καμιὰ λογική…

Λιγάκι νὰ κάνω πὼς κάτι μὲ σέρνει,

λιγάκι νὰ φέξει, μὲς στὰ σκοτεινά,

κι ἀμέσως ἡ μοῖρα μου τὸ ξαναπαίρνει,

κι ἀμέσως ἡ νύχτα γυρίζει ξανά…

Λυπήσου με, Θέ μου, στὴν ἀπόγνωσή μου,

λυπήσου τὴ φλόγα ποὺ μάταια σκορπῶ,

-λυπήσου με μὲς στὴν ἀγανάκτησή μου,

νὰ ζῶ δίχως λόγο, καὶ δίχως σκοπό…