Τις προάλλες είχα τα γενέθλια μου και είχα πάει στον φούρνο της γειτονιάς, για να πάρω κάποια κεραστικά.
Η κοπέλα που με εξυπηρετούσε μιλούσε άπταιστα τα ελληνικά αλλά με μια ιδιαίτερη προφορά που παρέπεμπε σε γαλλόφωνες χώρες. Όπως κάνω συνήθως, με όλους τους ξένους που συναντώ, την έπιασα κουβέντα.
* Από πού κατάγεστε, αν επιτρέπετε; (είπα με χαμογελώ).
* Από το Παρίσι
* Το όμορφο Παρίσι έτσι;
* Το Παρίσι είναι όμορφο μόνο για τους τουρίστες, όχι για τον κόσμο που μένει εκεί.
* Δηλαδή σαν την Κύπρο δεν θα βρεις πουθενά… (της είπα με χιουμοριστικό τρόπο).
* Ναι σαν την Κύπρο μας δεν βρίσκεις αλλού. Πρέπει να νιώθουμε τυχεροί που μένουμε σ’ αυτόν τον τόπο.
Αυτή ήταν η συζήτηση που είχα με την γαλλίδα, που ζει μόνιμα στην Κύπρο και από τότε με βασανίζει το ερώτημα αν όντως αγαπάμε τον τόπο μας και νιώθουμε τυχεροί που ζούμε εδώ.
Πάντως μου έκανε εντύπωση που είπε σαν την Κύπρο ΜΑΣ. Μεγάλο πράγμα να νιώθεις ντόπιος σε μια ξένη χώρα και να την αγαπάς σαν να είναι δικιά σου.