Ο μύθος του κατακλυσμού είναι μια αρχαία αφήγηση που περιγράφει την καταστροφή της ανθρωπότητας από ένα κατακλυσμό εξαιτίας της ασέβειας και της ηθικής παρακμής των ανθρώπων.
Η πρώτη γνωστή αναφορά του μύθου μας έρχεται από την Μεσοποταμία [2100 π.Χ], και συγκεκριμένα από το Έπος του Γκιλγκαμές, όπου ο Ουτναπιστίμ αφηγείται πώς σώθηκε από έναν θεϊκό κατακλυσμό.
Όπως αντιλαμβάνεστε, ο μύθος είναι αντίστοιχος με άλλους μυθικούς κατακλυσμούς, όπως εκείνον της Κιβωτού του Νώε στο βιβλίο Γένεση αλλά και τον δικό μας, τον μύθο του Δευκαλίωνα.
ἐγὼ δὲ ἰδοὺ ἐπάγω τὸν κατακλυσμόν, ὕδωρ ἐπὶ τὴν γῆν καταφθεῖραι πᾶσαν σάρκα, ἐν ᾗ ἐστι πνεῦμα ζωῆς, ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ὅσα ἐὰν ᾖ ἐπὶ τῆς γῆς, τελευτήσει. 18 καὶ στήσω τὴν διαθήκην μου μετὰ σοῦ· εἰσελεύσῃ δὲ εἰς τὴν κιβωτὸν σὺ καὶ οἱ υἱοί σου καὶ ἡ γυνή σου καὶ αἱ γυναῖκες τῶν υἱῶν σου μετὰ σοῦ.
Γένεσις 6,17-18
Στην δική μας εκδοχή, ο Δευκαλίων ήταν γιος του Τιτάνα Προμηθέα και η σύζυγος του, η Πύρρα, κόρη του Τιτάνα Επιμηθέα και της Πανδώρας.
Όταν το ανθρώπινο γένος ξέπεσε, ο Δίας εξαπέλυσε μια ασταμάτητη βροχή προκειμένου να αφανίσει τους ανθρώπους.
Ο Προμηθέας, θέλοντας να σώσει τον γιο του από τον κατακλυσμό, τον συμβούλευσε να κατασκευάσει μια κιβωτό προκειμένου να σωθεί.
Η κιβωτός έπλεε ασταμάτητα για εννέα μέρες μέχρι που άραξε στην κορυφή του όρους του Παρνασσού. Όταν η καταιγίδα σταμάτησε, ο Δευκαλίων και η Πύρρα τέλεσαν θυσία στον Φύξιο Δία, προστάτη των φυγάδων, ώστε να τους βοηθήσει να επιζήσουν.
Ο Δίας δέχθηκε την προσφορά και τους υποσχέθηκε να εκπληρώσει οποιαδήποτε ευχή. Το ζευγάρι, επειδή ήταν ολομόναχο, ζήτησε ανθρώπους.
Ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του, ο Δευκαλίων και η Πύρρα κάλυψαν τα πρόσωπά τους και, καθώς προχωρούσαν, έπαιρναν πέτρες από τη γη και τις πετούσαν πίσω τους.
Στην πρώτη πέτρα που πέταξε ο Δευκαλίων προήλθε ο Έλληνας, ο γενάρχης των Ελλήνων. Μετέπειτα, από τις πέτρες του Δευκαλίωνα φύτρωναν άνδρες, ενώ από της Πύρρας γυναίκες. Οι άνθρωποι που δημιουργήθηκαν ονομάστηκαν λαός, δηλαδή οι άνθρωποι που γεννήθηκαν από τις πέτρες (αρχαία ελληνικά: λᾶας =πέτρα).
