Την αυγή της 29ης Απριλιού 1930, σε ηλικία είκοσι οχτώ χρονών η Μαρία Πολυδούρη πεθαίνει στην κλινική Χρηστομάνου. Μεταφέρθηκε εκεί, λίγο πριν ξεψυχήσει, με έξοδα...

Εγώ θα σε περιμένωκάθε μέρα με λαχτάρακαι θα πηδάω πάνω σουμε αγάπηόταν θα μπαίνειςκαι θα σου δίνω υγρά φιλιάκαι θα περνάω το χέρι μουαπ’...

Εἰς τὸν Θεόκριτο παραπονιούντανμιὰ μέρα ὁ νέος ποιητὴς Εὐμένης.«Τώρα δυὸ χρόνια πέρασαν ποῦ γράφω,κ’ ἕνα εἰδύλλιο ἔκαμα μονάχα.Τὸ μόνον ἄρτιόν μου ἔργον εἶναι.Ἀλλοίμονον, εἲν’...

Δεν υπάρχουνε παράδεισοι χαμένοιΟ παράδεισος είναι κάτι που χάνεται καθημερνάΌπως καθημερνά χάνονται η ζωήΗ αιωνιότητα κι ο έρωτας.Έτσι επίσης χάνουμε την ηλικίαΠου, ενώ φαίνεται...

Στη Στέλλα, στον εκλιπόντα Θάνο Μαζί θα σαλπάρουμε προς την παγωμένη θάλασσα του Βορρά στη βροχή θα μας θάψουν μια μέρα με βροχή. Το σώμα μου: σκοτάδι και κρέας, ίσκιος μες στον ίσκιο, πνιγμένο...

Αφού ψαχνόμαστεσε άγνωστες συχνότητεςγιατί θιγόμαστε τόσο εύκολα;Ας ηθικολογήσουμεστο ισοζύγιοτων απόντων καθρεφτών.Εξεγέρσεις στα δίκτυατης προσποιητής ευαισθησίαςανταλλάσσουν δεδομέναμε μια απλή κίνηση δακτύλου.Συμπυκνώνουμε τη μοναξιάσε εικονίδιαγια μια...

Μια μαύρη καταιγίδα υπήρξε η νιότη μου, ένα βράδυΔιαρκές· καμμιά φορά τη σκίζαν ήλιοι λαμπεροί·Βροχές-βροντές τη χάλασαν, την έκαναν ρημάδι·Στον κήπο μου έχουν λίγοι...

Ήρθε.Και φώτισε την καταπακτή μου.Κι’ έγινε φως.Ήταν ο ουρανός; Δεν ξέρω.Ένα μόνο ξέρωΠως έχασα τη γη. Ήρθε.Και ξοπίσω της έτρεχαν ξυπόλυτεςΈνα κοπάδι ξέπλεκες ακτίνεςΠαίζοντας κρυφτούλι...

Κάθομαι χαμαίοκλαδόνώρεςακούω Καρράκαι τάχα κάμνωπως γράφωστο κομπιούτερμα             σεσκέφτομαικι είναι τόσοτρελό, τρελόσυναίσθημαπου τα πόδιαμουδιάζουνμυρμηγκιάζουνκαι η εικόνα σουμες στην νουφωτίζειτο σκοτάδικαθώς...

“Κύριο Κουρτς – πέθανε”Μια δεκάρα για τον Γέρο-Γκάη Ι Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποιΕίμαστε οι παραγεμισμένοι άνθρωποιΠου σκύβουμε μαζίΚαύκαλα μ’ άχερα γεμάτα. Αλίμονο!Οι σ τ ε γ...